2026 Dünya Kupası bize bir kez daha futbolun en değişmeyen gerçeğini hatırlattı. Brezilya elendi. Eleyen kimdi? Norveç. Dünyanın en pahalı kadrolarından biri… Beş kez dünya şampiyonu… Milyarlarca avroluk futbol ekonomisi… Ama bunların hiçbiri 90 dakika boyunca skora yazılmadı. Çünkü futbol, banka hesabına değil, mücadeleye bakar. Norveç bunu bütün dünyaya gösterdi. Eleme grubunda 10 maçta 9 galibiyet aldı. 31 gol attı. Sadece 7 gol yedi. Erling Haaland gol attı, Martin Ødegaa

Bazı toplumlar ölüsünü sessizlikle uğurlar. Biz ise kameralar eşliğinde… Bir insanın hayata gözlerini yummasının üzerinden saatler geçmeden yayın araçları hazırlanıyor. Mikrofonlar uzatılıyor. Objektifler en acılı yüzü arıyor. Sanki cenaze değil… Canlı yayın stüdyosu. Soruyorum… Bir insanın son yolculuğu gerçekten haber midir? Yoksa haber diye pazarlanan bir vicdan kaybı mı? Cenazeye gelen sanatçıya, dostuna, yakınlarına daha toprağın başında “Ne hissediyorsunuz?” diye so

Bir insanın ne kadar zengin olduğu, oturduğu villanın büyüklüğüyle, garajındaki lüks otomobillerle, taktığı mücevherlerle ya da demirlediği yatlarla ölçülmemelidir. Gerçek zenginlik; bir öğrencinin eğitimine umut olmak, bir hastanın tedavisine katkı sağlamak, bir yaşlının elinden tutmak, doğduğu köye okul yaptırmak, yaşadığı şehre kültür merkezi kazandırmak, spor kulüplerini, üniversiteleri ve bilimsel araştırmaları desteklemektir. Bugün dünyada yaklaşık 60 milyon dolar milyo

Bu kez Hamburg yolundayım. İnsan böyle yolculuklarda sağlığı için biraz sessizlik ister. Biraz huzur ister. Biraz da umut… Ama daha uçak havalanmadan başka bir gerçekle yüzleştim. Yanımda oturan genç yolcudan yayılan ağır ter ve ayak kokusu, da uçak kalmadan kabin görevlilerinin ikram edeceği kahvenin kokusunu bile bastıracak gibiydi. Sadece ben mi rahatsız oldum? Sanmıyorum. Ama bizim toplumun garip bir refleksi vardır. Her şeyi konuşuruz. Ekonomiyi konuşuruz. Siyaseti konu

Değişen Almanya’nın Aynası… Almanya değişiyor. Ekonomi değişiyor. Tüketici alışkanlıkları değişiyor. Gastronomi sektörünün en büyük tedarikçilerinden biri olan Metro’nun helal sertifikalı et satışına başlaması da bu değişimin son örneklerinden biri. Bu kararın arkasında ideoloji değil, ekonomi var. Bugün Almanya’da yaklaşık 25,8 milyon insan göçmen kökenli. Bu rakam ülke nüfusunun yüzde 30’undan fazlasına karşılık geliyor. Yaklaşık yarısı Alman vatandaşı. 16 milyondan fazlası

Haber portallarına düşen Ordu’nun Perşembe ilçesinin Efirli Mahallesinden gelen habere açıkçası çok da şaşırmadım. Çünkü edindiğim bilgilere göre Efirli’de bulunan bir sitede yaşanan bu olay nedeniyle site sakinleri aylardır mücadele veriyormuş. Düşünün… Yıllarca çalışıyorsunuz. Alın teri döküyorsunuz. Kredi ödüyorsunuz. Bir daire sahibi oluyorsunuz. Sonra bir gün öğreniyorsunuz ki komşunuz aynı apartman dairesinde 26 köpek besliyor. Evet… Yanlış okumadınız. Yirmi altı. Bir a

20 Mayıs 1747’de James Lind isimli İskoç bir gemi doktoru, tarihin ilk kontrollü klinik araştırmasını yaptı. Skorbut hastalığına yakalanan denizcileri farklı gruplara ayırdı. Sadece limon ve portakal verilen denizciler hızla iyileşti. Modern klinik araştırmaların temeli böyle atıldı. Bugün 20 Mayıs, “Uluslararası Klinik Araştırmalar Günü”. Aradan yaklaşık 280 yıl geçti. Ama değişmeyen tek şey şu: Bilim hâlâ sabır, veri ve büyük yatırım istiyor. Bugün bir ilacın laboratuvardan

ABD Başkanı Donald Trump Çin Devlet Başkanı Xi Jinping’şn misafiri. Dünya siyasetinde “dostluk” kelimesi fazla romantik. “ÇIKAR” ise her zaman daha gerçek. Xi Jinping ile Donald J. Trump arasındaki görüşme den yapılan ilk açıklamalar tam neyi anlatıyor? Ne oldu? Yeni bir ittifak mı? Hayır. Yeni bir dünya düzeni mi? Henüz değil. Daha net söyleyelim: Bu bir yakınlaşma değil, kontrollü mesafe yönetimi. Çin’in mesajı net “Ben büyüdüm.” “Beni yok sayamazsınız.” “Ama benimle kavga

Eskiden Kurban Bayramı yaklaşınca mahallelerde hayat değişirdi. Sokakların ritmi bile farklı olurdu. Besici gelirdi. Pazarlık uzardı. Çocuklar kurbanlığın etrafında dönerdi. Kasap önünde beklemek bile bir ritüeldi. Şimdi ise sahne sessiz. Kalabalık sokakta değil… ekranda. Ve soru aynı: “En uygun vekalet nerede?” Ama aslında değişen soru başka: “Bu ibadet, hayatın neresinde duruyor?” Çünkü artık kurban sadece ibadet değil. Bir ekonomik gerçek. Bir tercih değil, bir denge mesel

Bir mecliste sohbet ediliyormuş… Amerikalı başlamış: -Biz Mars’a gideceğiz, demiş. Alman: -Biz yakıtsız çalışan otomobil üreteceğiz, demiş. Fransız: -Atom bombasını etkisiz hale getirecek projelerimiz var, demiş. Bizim Karadenizli de geri kalmamak için atılmış: -Biz de güneşe gideceğiz, demiş. Masadakiler şaşırmış: -Güneşe gidemezsiniz, güneş yakar! Karadenizli gülümsemiş: -O kadar da enayi değiliz tabi… Akşam serinliğinde gideceğiz. ………….. Bir başka hikâye… Fizikçi, matemati

Bir belediye başkanı çıkıyor… “3 çocuk yapana para, 8 çocuk yapana iş, 10 çocuk yapana sıfır araba vereceğiz” diyor… İnsan ilk duyunca refleks olarak gülüyor. “Herhalde 1 Nisan şakası” diye düşünüyor. Çünkü aklı başında hiçbir yönetici, çocuk yapmayı kampanya broşüründeki çekiliş hediyesine çevirmez diye inanmak istiyorsun. Sonra haberin gerçek olduğunu öğreniyorsun… İşte asıl trajedi orada başlıyor. Çocuk dediğin şey nüfus istatistiğindeki rakam değildir. Excel tablosunda ar

Geçen akşam Bir Cumhuriyet Şarkısı filmi izledim. Tabii ki sadece bir film… ama ana fikri, insanın zihnine çivi gibi çakılıyor. Savaş bitmiş. Top susmuş. Ama memleketin aklı hâlâ çalışıyor. Cephane yok. Para yok. Zaman yok. Ama bir adam var: Mustafa Kemal Atatürk. Ve o adam, herkesin “önce ekmek” dediği yerde, “önce sanat” diyor. Bugün kulağa romantik geliyor. O gün için ise… bildiğin meydan okuma. 26 günde bir opera: Özsoy Operası. Düşün… Daha devlet yeni kurulmuş. Altyapı

Yine kısa bir süreliğine geldiğim Ordu ve Giresun’da yürüyüş yaparken karşıma çıkan manzara iki ayrı hikâye anlatıyor. Bir yanda Karadeniz’in o bildik güzelliği… Yeşilin bin tonu, yamaçlara tutunan fındık bahçeleri, sisin ardına saklanan hayat. Ama diğer yanda… 4-5 katlı, sıvasız beton evler. Dağın yamacına rastgele saplanmış gibi duran yapılar. İnsanı yoran, gözü rahatsız eden bir görüntü. Eskiden köylü şehre indiğinde alışkanlıklarını hemen değiştiremezdi. Şimdi tam tersi y

Bir bahar sabahı… Henüz gün yorulmamış, insanlar henüz acele etmeye başlamamış, şehir henüz kendi gürültüsünü hatırlamamış… Deniz kenarında oturuyorsun. Burnuna gelen o tuzlu koku, insanın içine işleyen bir hakikat gibi. Öyle yapay değil, öyle süslü değil… Olduğu gibi. Saf. Duru. Ama bu bir Karadeniz sabahıysa… Manzara sadece bir görüntü değildir artık, bir emanet hissidir. Bir yanında deniz uzanır; sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kurşuni maviden aydınlığa dönen o derinlik…

Dünya gürültülü. Ama gürültü, yön demek değildir. Trump konuşuyor. Sert. Yüksek. Sürekli. Ama her söz bir sonrakini gölgeliyor. Ukrayna-Rusya savaşı… “Biter” denildi. Bitmedi. Söz verildi. Ağırlığı kaldı mı, tartışılır. İran meselesi… Bir “medeniyet yok olur” tehdidi… Ardından geri adım sinyalleri… Bu dil diplomasi değil. Bu dil, yangına benzin dökmektir. Ve işin daha çarpıcı tarafı: “Kabul edilemez” deniliyor. Asıl kırılma noktası da burada. Bir Papa ile polemiğe giren bir A

Sokaklar dolu. Ordulular toprağını koruyor. Tek vücut. Madeni istemiyor. Madencilik masum değil. Ağaçlar kesiliyor. Toprak delik deşik. Nehirler kirleniyor. Asitli sular ağır metallerle doluyor. İçme suyu, tarım suyu, balıkçılık yok oluyor. Biyoçeşitlik gidiyor. Kuşlar, memeliler kaçıyor. Ekosistem çökmeye başlıyor. Doğa paha biçilmez. Bolaman, Melet, Elekçi akıyor. Gaga Gölü, Ulugöl var. 220’den fazla kara omurgalı türü yaşıyor. Turizm bu toprakta gerçek gelir. Madencilik he

Eskiden muhtar denince akla ne gelirdi? Şimdi akla ne geliyor? Çünkü hayat değişti. İnsan değişti. Beklentiler büyüdü. Ve muhtarlık da değişmek zorunda kaldı. İşte bu değişimin adı: Hakan Cemal Aydın. Ordu’nun Altınordu ilçesinde, eğitim seviyesi yüksek, beklentisi büyük bir mahalle: Düz Mahalle. Burada muhtar olmak kolay değil. Bilgi ister. Duruş ister. Güven ister. Taaa okul ve futbolculuk yıllarından beri, yani 45-50 yıldır tanıdığım biri Hakan Cemal. Hayatın içinden gelmi

Şehir dediğimiz şey sadece binalardan ibaret değil. Şehir, içinde yaşayan insanların hayatını ne kadar kolaylaştırabildiğiyle anlam kazanır. Ve kabul edelim… Bugün Türkiye’deki birçok Türk şehrinde en basit kriz: Park yeri bulmak. İster büyükşehir isterse, sözde nefes alan şehirlerinden biri olsun. Ama o nefes, akşam direksiyon başında daralıyorsa… orada beton değil, akıl eksiktir. * Neden insanlar sabah gözünü açtığında ilk gördüğü şey deniz değil de, camının önüne park etmi

Milli forma… O kutsal giysi. Üzerine çıktığında sadece sen değil, bir ülke sahada yürür. Peki hâlâ bunun için prim mi konuşuyoruz? Önümüzde 2026 Dünya Kupası var. Yine aynı tartışma. Rakamlar, bonuslar, vaatler… Her turnuva öncesi olduğu gibi. Ama asıl soru değişmiyor: Bu primler gerçekten futbola mı hizmet ediyor, yoksa sadece oyuncunun cebine mi? Dünya genelinde FIFA’ya kayıtlı 211 milli takım var. Her biri bir bayrağı, bir tarihi, bir kültürü temsil ediyor. Bu kadar büyük

Ordu bir ustasını kaybetti. Ahmet Gürpınar artık yok. Ama aslında… Böyle insanlar kolay kolay “yok” olmaz. Çünkü onlar sadece yaşarken değil, yazarken de iz bırakır. Ve bazı izler silinmez. 84 yıllık bir ömür. Onlarca yıl gazetecilik. Binlerce haber. Sayısız insan… Yerel gazete. Radyo. Televizyon. Mikrofon. Kamera. Kalem… Hepsi onun elinden geçti. TRT dedi. Cumhuriyet dedi. Milliyet dedi. Günaydın dedi. Ama en çok da… Ordu dedi. Benim yolum onunla 1980-81’de kesişti. Bizim