Almanya’da seçmen artık sadece oy vermiyor. İktidara kart gösteriyor: “Beni duy!” Ama Berlin hâlâ kartın üzerindeki mesajı okumakta zorlanıyor. Saksonya-Anhalt’ta AfD (Alternative für Deutschland) yüzde 43,8’e çıktı. CDU (Christlich Demokratische Union Deutschlands) yüzde 17,2’ye geriledi. Aradan iki hafta geçti. 20 Eylül’de Mecklenburg-Vorpommern sandığı kuruldu. AfD yüzde 38,2. SPD (Sozialdemokratische Partei Deutschlands) yüzde 35,5. CDU yüzde 4,9. CDU ilk kez bir eyalet p

Serhan Asker’in “Dünyada Görkemli Kentler, Görkemli Hatıralar” kitabını bir solukta okudum. Kitap 344 sayfa. Ama sayfalara sığan yalnızca kentler değil. İnsanlar, hikâyeler, acılar, mücadeleler, sanat, siyaset, edebiyat ve spor… Asker, yüzü aşkın ülkeye yaptığı yolculuklardan süzülen hikâyeleri bir araya getiriyor. Latin Amerika’nın sıcak sokaklarından Rusya’nın beyaz gecelerine, Şili’den Arjantin’e, Kiev’den Çernobil’e uzanan bir yolculuk bu. Fakat bu bir gezi kitabı da deği

Evde telefon. İşyerinde telefon. Sokakta telefon. Lokantada telefon. Otobüste telefon. Kafede telefon. Tatilde telefon… Aynı masada dört kişi oturuyor. Dört ayrı ekran. Konuşan yok. Dinleyen yok. Göz göze gelen yok. Herkes çevrimiçi ama insan insana giderek daha fazla çevrimdışı. Bir zamanlar insanlar birbirlerinin yüzüne bakarak konuşurdu. Şimdi mesajlaşıyoruz. Birbirimizin sesini duymadan iletişim kuruyoruz. Duygularımızı emojilerle anlatıyoruz. Sevincimizi bir kalp işareti

Bir insanın hayatı, başkasının “bir şey olmaz”ına emanet edilebilir mi? Bazı fotoğraflar vardır… Bakarsınız ama görmezsiniz. Bir valizdir mesela. Bir çanta… Bir ayakkabı… Bir çocuk oyuncağı… Denizin üzerinde öylece sürüklenir. Ama aslında gördüğünüz şey bir eşya değildir. Bir hayatın geride bıraktığı izdir. Girne–Taşucu seferini yapan katamaranın denizde alabora olması ve insanların hayatını kaybetmesi işte tam da böyle bir acı bıraktı geride. 259 yolcu… 8 mürettebat… Toplam

Dakikalar içinde… Buzul koptu. Kayalar parçalandı. Dağdan aşağıya buz, kaya, çamur ve su aktı. Sonra önüne ne çıktıysa sürükledi. Evler… Köprüler… Yollar… Araçlar… İnsanlar… 26 Ağustos sabahı Nepal ile Tibet sınırında yaşanan felaket, sıradan bir sel değildi. Yaklaşık 5.200 metre yükseklikteki bir buzulun büyük bir bölümünün koparak yaklaşık 1.200 metre aşağıya düşmesiyle başlayan zincirleme olay, dar dağ vadilerinde devasa bir buz-kaya ve çamur akışına dönüştü. Lhende Khola

Toprak Mahsulleri Ofisi 2026 yılı fındık alım fiyatını açıkladı. Levant kalite 250 TL, Giresun kalite ise 255 TL. İlk bakışta geçen yıla göre artış var gibi görünüyor. Ancak rakamları sadece geçen yıl ile kıyaslamak yeterli değildir. Asıl kıyaslama, üreticinin cebinden çıkan parayla yapılmalıdır. Bugün Karadeniz’de bir kilogram fındığın üretim maliyeti; işçilik, gübre, ilaç, mazot, bakım, nakliye ve diğer giderlerle birlikte ortalama 220-235 TL seviyesine ulaşmış durumda. Eği

Cumartesi akşamı… Medreseönü Limanı… Balıkçı Festivali… Karadeniz’in mavisi… Martıların sesi… Balıkçı tekneleri… Ve ardından… Gökyüzünü yaran havai fişekler… İtiraf edeyim… Alkışlayamadım. Çünkü gözüm gökyüzünde değildi. Denizdeydi… İnsan bazen en büyük hatayı, en çok sevdiği şeye karşı yapar. Ormanı seven ormanı yakar. Toprağı seven toprağı kirletir. Denizi seven de bazen farkına varmadan denize zarar verir. Atalarımız boşuna söylememiş: “İnsan bindiği dalı kesmez.” Balıkçın

"Saygı, insanın kendisine gösterdiği değerin başkalarına yansımasıdır.” Yıllardır iş dünyasının, siyasetin ve spor camiasının içinde oldum. Farklı görüşlerden, farklı inançlardan, farklı karakterlerden binlerce insan tanıdım. Hayatım boyunca kendime tek bir ilkeyi rehber edindim: “Kendime yapılmasını istemediğim hiçbir şeyi başkasına yapmadım.” İnsanlara, hayvanlara, doğaya… Kısacası tüm canlılara elimden geldiğince saygı göstermeye çalıştım. Evet… Bunu bazen zayıflık sandıla

Yine acı haber… Yine Karadeniz… Daha dün Bulancak ve Ordu sahillerinden gelen boğulma haberleri hepimizin yüreğini dağladı. Gencecik hayatlar, birkaç dakikanın içinde umutlarını, hayallerini ve geleceklerini Karadeniz’in dalgalarına bıraktı. Her ölüm, geride gözü yaşlı aileler, yarım kalmış hikâyeler ve cevap bekleyen sorular bıraktı. Peki neden? Her yaz aynı acıları neden yeniden yaşıyoruz? Valilikler uyarıyor… Belediye’ler uyarıyor… Kaymakamlıklar uyarıyor… Sahil Güvenlik u

Mahkeme karar verir… Siyaset ise hesap verir. Bugün tartışılan sadece “mutlak butlan” değil. Asıl tartışılması gereken, yılların biriktirdiği siyasi sorumluluktur. Bir soru… Bu kadroları kim kurdu? Bir soru daha… Son sözü yıllarca kim söyledi? Bir soru daha… Onca seçim kaybedilirken neden değişim bu kadar gecikti? Bugün yaşanan tablo gökten inmedi. Yıllar içinde inşa edildi. Her yapının bir mimarı vardır. Başarı sahipleniliyorsa… Başarısızlık da sahiplenilmelidir. Demokrasi b

2026 Dünya Kupası bize bir kez daha futbolun en değişmeyen gerçeğini hatırlattı. Brezilya elendi. Eleyen kimdi? Norveç. Dünyanın en pahalı kadrolarından biri… Beş kez dünya şampiyonu… Milyarlarca avroluk futbol ekonomisi… Ama bunların hiçbiri 90 dakika boyunca skora yazılmadı. Çünkü futbol, banka hesabına değil, mücadeleye bakar. Norveç bunu bütün dünyaya gösterdi. Eleme grubunda 10 maçta 9 galibiyet aldı. 31 gol attı. Sadece 7 gol yedi. Erling Haaland gol attı, Martin Ødegaa

Bazı toplumlar ölüsünü sessizlikle uğurlar. Biz ise kameralar eşliğinde… Bir insanın hayata gözlerini yummasının üzerinden saatler geçmeden yayın araçları hazırlanıyor. Mikrofonlar uzatılıyor. Objektifler en acılı yüzü arıyor. Sanki cenaze değil… Canlı yayın stüdyosu. Soruyorum… Bir insanın son yolculuğu gerçekten haber midir? Yoksa haber diye pazarlanan bir vicdan kaybı mı? Cenazeye gelen sanatçıya, dostuna, yakınlarına daha toprağın başında “Ne hissediyorsunuz?” diye so

Bir insanın ne kadar zengin olduğu, oturduğu villanın büyüklüğüyle, garajındaki lüks otomobillerle, taktığı mücevherlerle ya da demirlediği yatlarla ölçülmemelidir. Gerçek zenginlik; bir öğrencinin eğitimine umut olmak, bir hastanın tedavisine katkı sağlamak, bir yaşlının elinden tutmak, doğduğu köye okul yaptırmak, yaşadığı şehre kültür merkezi kazandırmak, spor kulüplerini, üniversiteleri ve bilimsel araştırmaları desteklemektir. Bugün dünyada yaklaşık 60 milyon dolar milyo

Bu kez Hamburg yolundayım. İnsan böyle yolculuklarda sağlığı için biraz sessizlik ister. Biraz huzur ister. Biraz da umut… Ama daha uçak havalanmadan başka bir gerçekle yüzleştim. Yanımda oturan genç yolcudan yayılan ağır ter ve ayak kokusu, da uçak kalmadan kabin görevlilerinin ikram edeceği kahvenin kokusunu bile bastıracak gibiydi. Sadece ben mi rahatsız oldum? Sanmıyorum. Ama bizim toplumun garip bir refleksi vardır. Her şeyi konuşuruz. Ekonomiyi konuşuruz. Siyaseti konu

Değişen Almanya’nın Aynası… Almanya değişiyor. Ekonomi değişiyor. Tüketici alışkanlıkları değişiyor. Gastronomi sektörünün en büyük tedarikçilerinden biri olan Metro’nun helal sertifikalı et satışına başlaması da bu değişimin son örneklerinden biri. Bu kararın arkasında ideoloji değil, ekonomi var. Bugün Almanya’da yaklaşık 25,8 milyon insan göçmen kökenli. Bu rakam ülke nüfusunun yüzde 30’undan fazlasına karşılık geliyor. Yaklaşık yarısı Alman vatandaşı. 16 milyondan fazlası

Haber portallarına düşen Ordu’nun Perşembe ilçesinin Efirli Mahallesinden gelen habere açıkçası çok da şaşırmadım. Çünkü edindiğim bilgilere göre Efirli’de bulunan bir sitede yaşanan bu olay nedeniyle site sakinleri aylardır mücadele veriyormuş. Düşünün… Yıllarca çalışıyorsunuz. Alın teri döküyorsunuz. Kredi ödüyorsunuz. Bir daire sahibi oluyorsunuz. Sonra bir gün öğreniyorsunuz ki komşunuz aynı apartman dairesinde 26 köpek besliyor. Evet… Yanlış okumadınız. Yirmi altı. Bir a

20 Mayıs 1747’de James Lind isimli İskoç bir gemi doktoru, tarihin ilk kontrollü klinik araştırmasını yaptı. Skorbut hastalığına yakalanan denizcileri farklı gruplara ayırdı. Sadece limon ve portakal verilen denizciler hızla iyileşti. Modern klinik araştırmaların temeli böyle atıldı. Bugün 20 Mayıs, “Uluslararası Klinik Araştırmalar Günü”. Aradan yaklaşık 280 yıl geçti. Ama değişmeyen tek şey şu: Bilim hâlâ sabır, veri ve büyük yatırım istiyor. Bugün bir ilacın laboratuvardan

ABD Başkanı Donald Trump Çin Devlet Başkanı Xi Jinping’şn misafiri. Dünya siyasetinde “dostluk” kelimesi fazla romantik. “ÇIKAR” ise her zaman daha gerçek. Xi Jinping ile Donald J. Trump arasındaki görüşme den yapılan ilk açıklamalar tam neyi anlatıyor? Ne oldu? Yeni bir ittifak mı? Hayır. Yeni bir dünya düzeni mi? Henüz değil. Daha net söyleyelim: Bu bir yakınlaşma değil, kontrollü mesafe yönetimi. Çin’in mesajı net “Ben büyüdüm.” “Beni yok sayamazsınız.” “Ama benimle kavga

Eskiden Kurban Bayramı yaklaşınca mahallelerde hayat değişirdi. Sokakların ritmi bile farklı olurdu. Besici gelirdi. Pazarlık uzardı. Çocuklar kurbanlığın etrafında dönerdi. Kasap önünde beklemek bile bir ritüeldi. Şimdi ise sahne sessiz. Kalabalık sokakta değil… ekranda. Ve soru aynı: “En uygun vekalet nerede?” Ama aslında değişen soru başka: “Bu ibadet, hayatın neresinde duruyor?” Çünkü artık kurban sadece ibadet değil. Bir ekonomik gerçek. Bir tercih değil, bir denge mesel

Bir mecliste sohbet ediliyormuş… Amerikalı başlamış: -Biz Mars’a gideceğiz, demiş. Alman: -Biz yakıtsız çalışan otomobil üreteceğiz, demiş. Fransız: -Atom bombasını etkisiz hale getirecek projelerimiz var, demiş. Bizim Karadenizli de geri kalmamak için atılmış: -Biz de güneşe gideceğiz, demiş. Masadakiler şaşırmış: -Güneşe gidemezsiniz, güneş yakar! Karadenizli gülümsemiş: -O kadar da enayi değiliz tabi… Akşam serinliğinde gideceğiz. ………….. Bir başka hikâye… Fizikçi, matemati