"Günümüzde yurdun her ovası, her yaylası Dumlupınar; her zirvesi Duatepe-Kocatepe; her dağı da Akıncılar'ın Ulus Dağı'dır!" Büyük taarruza hazırlanılmaktadır. Mecliste de yüreklendirici konuşmalar yapılması kararlaştırılır. Hamdullah Suphi Bey, ulusal kurtuluş savaşını değerlendirirken “mukaddes cinnet” der. Türkçesi: “Kutsal çılgınlık.” Başkumandan Mustafa Kemal, yanında oturana kızgınlıkla “Ne diyor bu?” der ve sesini yükseltir: “Ne cinneti? Millî mücadele hesap işidir, hes

BELİRSİZ YOLDA Sonunda yenildik, ama savaştık. Birlikte savaştığım Türkler, vurdumduymaz "demokrasi" maskelilerin açık-gizli ihanetiyle kahırlandılar. Kahırları onları içten vurdu ve dünyamdan ayırdılar: kanser, yorgun kalp hastalıkları ve sonunda yönetenlerin hatalarından yararlanan Çin virüsü. Orada burada şöhret aramadan sessizce çalıştılar, sessizce savaştılar. Onlarla birlikte yaptık ne yaptıysak. Yalnızlık bir duygu değilmiş; çünkü hiçbir savaşımın tek başına sürdürüle

Katliamı, hiçbir veriye dayanmadan, bilerek ya da bilmeyerek, bir takım kurgularla, bilinmez güçlere bağlayanlar, Türkiye’de “Humeyni hattında yürüyen” Hizbullahileri küçümseyerek hedef şaşırtıyorlar. Kanıtsız kurguların, ön yargılı açıklamaların yarattığı sisli ortamı aralamak gerekiyor. Öncelikle olayları anımsamak yararlı olacaktır. * Tahran’da, Ayetullah Hassan Sanei, Kasım 1992’de, Selman Rüşdi’yi öldürenlere verilecek ödülü 2 milyon dolara çıkardıklarını açıklamış, Uğur

Kadınlarımız karanlığı bir ucundan yakmadıkça… Kadınlar, 50-60 yılda elde ettikleri haklarını bir fetvayla geri vermeye niyetli değillerdi. 8 Mart 1979’da fetvanın yarattığı endişe gösterilere katılımı çoğalttı. Onları uzaktan izleyen çarşaflı kadınlar da yavaş yavaş çoğaldılar, çevrelerine yaklaştılar. Göstericiler kuşkulanmadılar. Birden kısa sakallı, silahlı kişiler motosikletleriyle çarşaflıların yanına geldiler. Otomatik tüfekleri ellerinde göstericileri koruyormuş gibi

2022 İzmir kitap fuarında [İBB Reisi Tunç Soyer’e göre “Smyrna” kitap fuarı] Kitabı önüme “Benim Gühane’m kitabı” konulduğunda bir an ürperdim. Kitabın yazarı, kendisini tanıtırken Gülhane Hastanesi’nden olduğunu söyleyince yakın geçmişte olanları isyanla karışık acıyla anımsadım: Gülhane Askeri Hastanesi, Türk Cumhuriyetiyle birlikte yıkılmıştı. Hatta Ankara’da yıllarca özenle yeniden yapılan büyük ve yurt dışındaki hastanelerden de daha güzel binasıyla ve birimleriyle birl

“Muhalefete Muhalefet Edilmez!” Karanlık vadilerde Türkleri avanak yerine koymuşlar, her yana selam çakıyorlar; “Helalleşiyorlar” ve “Normalleşiyorlar!” Yetmeyince dağıtacak mavi boncuklar, tarihi çarpıtıyorlar ve her gün, her an azdıkça azan Azınlık milliyetçilerinin önünde eğiliyorlar; sınırları aşarak Türk düşmanları önünde de bayraklaşıyorlar! İçerde, dışarda yanaşacak, yamanacak fenomen arıyorlar ve aradıklarını Ortadoğu’da, Avrupa’da, kuzeyde, güneyde, batıda, doğuda

Türkiye Cumhuriyeti yönetimi, 1996’da hükümet oluveren, yeni rejim isteyen, köklü siyasal teşkilatın eline geçti. Rejimin kökten değişeceğini “demokrasi” diyerek görmekten kaçınan partiler ya hükümet ortağı oldular ya da sözde “muhalefet” gösterisiyle destekleyerek -tıpkı bugünküler gibi- halkı uyutmayı sürdürdüler. Oysa, T.C. devlet düzeninin kökten değiştirilebileceğini anlayan, tıpkı bugünkü gibi, sonucu umutla bekleyen başkaları da vardı. İdeallerini, amaçlarını, istekler

Zincirlenerek Kabe çevresinde kırbaçlanarak dolaştırılırken can veren, tulumbalarla gaz yağı püskürtülerek tutuşturulan Askeri merkezde, uyur uykularında yakılan genç Türk subaylarını unutma! Unutma! Suriye-Der'a istasyonunda vagonlarda, Arap cembiyesiyle boğazı kesilen Türk kadınlarını, yaşlıları, çocukları, yaralı askerleri... Unutma! Kumandan Mustafa Kemal'in askerlerini Halep'te arkadan vuran Faysal bin Hüseyin el-Haşimi eşkıyalarını! Ağzına "Türk" sözü yakışmayanların ve

Adana tren istasyonu kalabalıktı. “Bir devir bitiyor, yenisine giriyoruz” diye mırıldandı, “Uzun bir yola daha çıkıyoruz, ama yayan değil!” Tıslayıp duran lokomotifin yanından ayrılan memurlar bağırıyordu: "On dakika sonra hareket ediyoruz, kimse kalmasın! Fazladan eşya almak yok! Fazlası olanı indireceğiz ona göre!" Kumandan, pencereden dışarı bakıp uğurlamaya gelenlerle başını hafifçe öne eğerek vedalaşırken, Cevat Abbas’a son durumları sordu: "Musul'dan haber var mı?" "Ku

Tastamam 65 yıldır, yayılmacı eşkıya devletin modern silahlarına güvenerek yaşayan generaller, Başkumandan Mustafa Kemal Atatürk’ün subay...