BAYRAM AYBASTI

Bir belediye başkanı çıkıyor… “3 çocuk yapana para, 8 çocuk yapana iş, 10 çocuk yapana sıfır araba vereceğiz” diyor… İnsan ilk duyunca refleks olarak gülüyor. “Herhalde 1 Nisan şakası” diye düşünüyor. Çünkü aklı başında hiçbir yönetici, çocuk yapmayı kampanya broşüründeki çekiliş hediyesine çevirmez diye inanmak istiyorsun. Sonra haberin gerçek olduğunu öğreniyorsun… İşte asıl trajedi orada başlıyor. Çocuk dediğin şey nüfus istatistiğindeki rakam değildir. Excel tablosunda artı hanesi hiç...

Geçen akşam Bir Cumhuriyet Şarkısı filmi izledim. Tabii ki sadece bir film… ama ana fikri, insanın zihnine çivi gibi çakılıyor. Savaş bitmiş. Top susmuş. Ama memleketin aklı hâlâ çalışıyor. Cephane yok. Para yok. Zaman yok. Ama bir adam var: Mustafa Kemal Atatürk. Ve o adam, herkesin “önce ekmek” dediği yerde, “önce sanat” diyor. Bugün kulağa romantik geliyor. O gün için ise… bildiğin meydan okuma. 26 günde bir opera: Özsoy Operası. Düşün… Daha devlet yeni kurulmuş. Altyapı yok. Yetişmiş...

Yine kısa bir süreliğine geldiğim Ordu ve Giresun’da yürüyüş yaparken karşıma çıkan manzara iki ayrı hikâye anlatıyor. Bir yanda Karadeniz’in o bildik güzelliği… Yeşilin bin tonu, yamaçlara tutunan fındık bahçeleri, sisin ardına saklanan hayat. Ama diğer yanda… 4-5 katlı, sıvasız beton evler. Dağın yamacına rastgele saplanmış gibi duran yapılar. İnsanı yoran, gözü rahatsız eden bir görüntü. Eskiden köylü şehre indiğinde alışkanlıklarını hemen değiştiremezdi. Şimdi tam tersi yaşanıyor....