Ahmet Gürpınar gibi bir usta…

Ordu bir ustasını kaybetti.

Ahmet Gürpınar artık yok.

Ama aslında…

Böyle insanlar kolay kolay “yok” olmaz.

Çünkü onlar sadece yaşarken değil, yazarken de iz bırakır.

Ve bazı izler silinmez.

84 yıllık bir ömür.

Onlarca yıl gazetecilik.

Binlerce haber.

Sayısız insan…

Yerel gazete.

Radyo.

Televizyon.

Mikrofon.

Kamera.

Kalem…

Hepsi onun elinden geçti.

TRT dedi.

Cumhuriyet dedi.

Milliyet dedi.

Günaydın dedi.

Ama en çok da…

Ordu dedi.

Benim yolum onunla 1980-81’de kesişti.

Bizim Ordu Gazetesi.

Gençtim.

Heyecanlıydım.

Öğrenmeye açtım.

O ise ustaydı.

Sakin.

Net.

Mesafeli ama sıcak.

Sonra 1988-89.

Tribün Gazetesi.

Kısa sürdü.

Ama iz bıraktı.

Çünkü bazı insanlar, kısa zamanda bile çok şey öğretir.

Ahmet Gürpınar onlardan biriydi.

Bağırmazdı.

Ama duyulurdu.

Zorlamazdı.

Ama hissettirirdi.

Öğüt vermezdi.

Ama örnek olurdu.

Gazetecilik onun için iş değildi.

Duruştu.

Kalemdi.

Vicdandı.

Bugün bakıyorum…

Erol Karaer, Erdoğan Erişen, Can Acar, Necdet Uzun, Cemil Çiğerim…

O bayrağı taşıyor.

Tesadüf değil.

Çünkü iyi ustalar…

İyi öğrenciler yetiştirir.

O yıllar…

Başka yıllardı.

Rıza Şimşek vardı.

Alaaddin Benal vardı.

Osman Kurtuluş vardı.

Kamil Çebi vardı.

Orhan Gülen vardı.

Sohbet vardı.

Saygı vardı.

Meslek ahlakı vardı.

Bugün eksik olan ne varsa…

O gün fazlasıyla vardı.

Çünkü onlar…

“etik” kelimesini yazmadan yaşardı.

Ahmet Gürpınar de öyleydi.

Göstermezdi.

Yaşardı.

Anlatmazdı.

Yapardı.

Ve en önemlisi…

İnsandı.

Şimdi geriye ne kaldı?

Hatıralar.

Cümleler.

Bir de duruş…

Aslında en çok da o.

Çünkü gazetecilik değişir.

Teknoloji değişir.

Ama duruş değişmez.

Değişmemeli.

Nur içinde yat Ahmet abi…

Senin gibi ustalar kolay yetişmiyor.

Ve kolay unutulmuyor.