“Televizyonunuzu Kapatmayı Unutmayın” dediler, Biz Hiçbir Şeyi Unutmadık!
Tuna Huş, haza beyfendi, haberleri sundu, mükemmel Türkçesi ve pürüzsüz sesiyle…
Ali Esin, coğrafya öğretmeni hassasiyetiyle “Hava Durumu”nu sundu ve ben kümülüsün karnabahar gibi görünen bulut olduğunu ondan öğrendim. Programı kapatırken “donsuz geceler dilerim” art niyetsiz gafı Ali Esin’e ihale edilse de Ersin İmer’in bok yemesiydi. Ersin İmer’in donsuz geceler dileği Ali Esin’e yakıştırılmıştı, nedense. Başkalarının günahını da sırtlayıp değiştirdik devri. Deviremedik hiçbir devirde devri. Dilde kalanın hesabı soruldu sehpada.
Adile Naşit, bir bir isim isim çağırdı kuzucuklarını, dizdi karşısına ve sonu üç elmalı masallarla uğurladı uykuya, Uykudan Önce. Kuzu büyüdü koyun, Adile Naşit de hayal oldu. Adile Naşit’ten sonra anlatılan masalların tamamı gaflet uykusu içindi, kabusa yatıp kabusa uyandık ya, artık dert değildi hiçbir dert.
Mahalle maçlarının bile kuralı vardı; üç korner bir penaltıydı, o hakemsiz maçlarda. Maç bitti, mahalle caddeye, çocuklar evlere… Artık hakem bile kuralları uygulamıyor, tuz koktu.
Mahalle maçının terli yorgunluğu ardından “7’den 77’ye”nin başına oturdu, paslı pasaklı çocuklar. O da yalanmış be; Barış Manço 56 yaşında ölünce, büyüsü bozuldu o son oyunun. Sapa, kulpa, kapağa itibar etmemeyi öğrendik de “demir tava geldi kömür bitti, ocak tava geldi hamur bitti, akıl başa geldi ömür bitti” demiş atalar.
Akıl başa gelir, ömür biter.
Baktığında Tom haksız, Jerry haklı gibiydi. Tom, paso kovalardı Jerry’ yi ama Jerry, Tom’u tespih yapar sallardı la. Tom’un hakkını yemenin vebalini ödeyen o nesil, haklının yanında hakkınca duramadı bir daha da. İnsan be, bilmediğini dileyemiyor. Dilemediğini edinemiyor.
Cenk Koray’ın “Tele Kutu”sundaki çamaşır makinesi, suyu tulumbadan çeken mahallenin tek hayaliydi. Tele Kutu devri de geçti her şey gibi ve Cenk Koray da öldü, bence bir gün bile hakkınca haklının yanında poz vermeden…
Mesela mı?
Ahmet Kaya linç edilirken o ateşe odun taşıması! Hiç aklımdan çıkmıyor “Ahmet Kaya Adında Bir Şerefsiz” başlıklı, buram buram yağcılık kokan yazısı ve Ahmet Kaya’nın sürgünde ölüp de mezarının gurbette kalması.
Bilardoda pike, langırtta pır pır çekmek kadarcıktı hile anlayışımız, ondandır bunca mallığımız. Okul yaz tatiline girince harman yeriydi yerimiz ya da tüm mallığımızla mal çobanlığı.
Çekinmeyin efendiler, çevirdiğiniz ve çevireceğiniz fırıldakları anlayacak altyapı yok bizde. Yani görecek göz var da anlayacak göt yok.
Evet, az sonra Anıtkabir’de bayrak töreniyle yayın bitecek ve “Televizyonunuzu Kapatmayı Unutmayın” yazacak hem de “Lütfen” diye başlayarak ve birine “lütfen” demek acayip ayıptı.
Ama o “Unutmayın”ı hiç unutmadık.
.
