Birol Öztürk

Bizim zamanımızda ilkokul beş, ortaokul üç ve lise üç seneydi…Yabancı dil eğitimi ortaokulda başlardı ve üç seçenek vardı; İngilizce, Almanca ve Fransızca… Mesela bir Çince, Japonca, Çekçe, Bulgarca ya da Yunanca ve özellikle Rusça yabancı dilden sayılmazdı, herhâlde. Her şeyin az, askerliğin uzun ve İsviçre Alpleri ‘ndeki Heidi’nin tıpkı bizler gibi yalın ayak gezdiği yıllardı. Hadi bizimki azgınlıktandı, ya bu Heidi’nin zoru neydi? O muhteşem doğa içinde, hayvanlarla iç içe ve dedesinin...

Koca sırtlı, formika kasalı, siyah beyaz ve de tek kanal yayın yapan televizyonlar, ancak regülatör marifetiyle çalışabiliyordu. Philips, Grundig en bilindik markalardı ve malum olduğu üzere yabancı menşeiliydiler. İşte o yabancı menşeilikten ötürü de voltaj ayarlaması yapardı üzeri dantelle örtülü regülatörler. Ülkenin kan kustuğu, yokluk, yoksulluk yıllarıydı ve Adile Naşit’in “Uykudan Önce” siyle huzura ererdi çocukluğumuz. “Kuzucuklarım” derdi Adile Naşit, hepimize. Yalınayaklı...

Evler, ekseriyetle müstakil, odaları dar ama çok kalabalıktı. Baktığında, bir hamlede beş çocuk doğuracak hissi veren, yaşa maya kokan analarla “Birinci” cigarasından dişleri paslı babaların boy boy çocukları, şarjöre dizilmiş mermi gibi yatardı, yer döşeğinde yan yana. Döşek de yorgan da yastık da koyun yünündendi ve “Yüncüler Sokağı” diye bir yer vardı kentte, elyaf bilmem ne henüz icat edilmemişti. Sapa, kulpa, kapağa itibar etme dostum içi boş tencerenin ...