Birol Öztürk

Güneş yükselmeden kuşluk yerine Bir adam camiden döndü evine Oturdu sessizce yer minderine Kızı “bayram” dedi, yalın ayaklı Adam “bayram” dedi, tam ağlamaklı Eli öpüldükçe içi burkuldu Konuşmak istedi, dili tutuldu Güç belâ ağzından bir “offff” kurtuldu Oğlu “bayram” dedi, sırtı yamalı Adam “he ya” dedi, gözü kapalı Düşündü kış yakın, evde odun yok Tenekede yağ yok, çuvalda un yok Yok yoka karışmış; tuz yok, sabun yok Avrat “bayram” dedi, eğdi başını Adam “evet”dedi, sıktı dişini Çalışsa ne...

Yılmaz Odabaşı’dan, gerek şiirleri, gerekse roman, öykü ve anılarıyla hep çok etkilenmişimdir. Üniversite yıllarımdan kalma, tadı damağımda bir lezzettir Odabaşı cümleleri, anı gibi bir şey yani. Yılmaz Odabaşı’nın kitabını okuyup da bitirdiğimde “eh be abi, bu kadar mı güzel anlatılır” demediğim yoktur. Bir çeşit ruh uyuşması diyelim. Benden sadece on yaş büyük Yılmaz Odabaşı ama yazıda ustalık, kadim eyliyor ehlini. O kadar güzel şiirler yazdı ki Odabaşı, neredeyse hepsi bestelendi. Yani...

Ata, ömrü hayatında bir kere evlendi, Latife Hanım’la… İki buçuk sene kadar sürdü bu evlilik ve çocukları olmadı… Ata, hiç çocuksuz, sekiz çocuklu bir babadır. Tam sekiz manevi çocuğu vardır Ata’nın; ikisi erkek, altısı kız… Sabiha Afet Rukiye Nebile Zehra Ülkü Abdurrahim Mustafa Ata, manevi evlatlarını ilkokul çağında İsmet İnönü’nün çocuklarının da okuduğu Çankaya İlkokulu’na kaydettirdi, İlkokulu da beş yıl, zorunlu kıldı. Ata’nın “zorunlu” luğunda okul kapılarına kilit vurmak yoktu....