Fark Edersin
Aynadaki parmak izini, bardaktaki su lekesini, lavabo bataryasındaki çili, duşakabindeki buharı ve fayansların arasında kararan derzi fark edersin.
Elektrik süpürgesinin eskiyen torbasını, bayatlayan ekmeği, artan yemeği, ütünün kireçlenen buhar deliklerini ve salonda dekorasyonun neden sürekli değiştirilmesi gerektiğini fark edersin.
Çorbaya ne kadar tuzun yeteceğini, çayın ne vakit demleneceğini ve pirincin ne kadar su kaldırıp da pilav olabileceğini… Bol limonlu, marul yatağındaki kısırın sosyolojiye dair olduğunu fark edersin.
Gömleğinin manşetleriyle yakasının ve de pürüzsüz ütüsünün kişilik markası olduğunu ve bunun da yaş almakla doğru orantılılığını fark edersin.
Yaş aldıkça istenmeyen tüylerin istenmeyen yerlerde, istenmeyen hız ve zamanda büyüdüğünü fark edersin ve kıl olursun abi.
Gün tükenip de helâlinden kazanmanın huzuruyla evine döndüğünde kapının cebindeki anahtarla değil de kapı zilinin çalması ardından açılmasının, Kemal Sunal filmine karışan yemek korkusunun ve evden çıkarken “dikkat et” diyen kaygının gerçek sevgi ve sonsuz bağ olduğunu fark edersin.
En sevdiğin diziyi ya da Fenerbahçe maçını seyrederken uyuyakaldığın kanepede üzerine örtülen battaniyenin, battaniyeden çok daha ötesi olduğunu, çocukluk arkadaşlıklarını hâlâ çocukluktaki lakaplarıyla hatırladığını ve yağmurun ardından gelen toprak kokusuyla gökte açan ebemkuşağının da çocukluğa dairliğini fark edersin.
O şarkıyı aslında hiç unutmadığını ve “ah ulan Orhan Abi, bunu da bir insan evladı dinleyecek, böyle de beste yapılır mı” diyecek kıvamlara geldiğini fark edersin.
Hatasız kul olmaz
Hatamla sev beni
Dermanız dert olmaz
Dermana sal beni
Bayram sabahlarının sırf bayram namazından ötürü erken başlamadığını fark edersin, damağında kadim bir akide şekeri tadıyla.
Hani o boş beleş saydığın, sandığın sohbetler en çakırkeyif sohbetlermiş, fark edersin. Birer birer boşalırken masanın etrafındaki sandalyeler, naçar kalışını fark edersin.
Çocukların cıvıldayan sesi kesilmiştir sokaktan, fark edersin. Sokakta sarhoş narası, kadın katili, müptezel gölgesi…
Fark edersin, önce senin bardağına çay dökülmesinin kıymetini, tablada bekleyen diğer bardaklara rağmen. Tercihlerde birinci gelmek bazen ekmekten de muteber, fark edersin.
O devasa sokakların, uçsuz bucaksız mahallelerin, başı göğe değen abilerin ve melekler kadar yukarıda ablaların fasa fiso olduğunu fark edersin, yaşın ekmek davasına gelip de başın iki elinin arasına düştüğünde.
Çay buğusuna karışan, karışması icap eden şiirleri fark edersin. Şiir dediğindeyse şiirin arifi Ahmed Arif’i fark edersin, terk etmeyen sevdalar aşkına. Bedeli ödenmiş şiirlerin şairinden sevdayı öğrendiğini fark edersin.
Art arda kaç zemheri
kurt uyur
kuş uyur
zindan uyurdu
Dışarıda
gürül gürül akan bir dünya
Bir ben uyumadım
kaç leylim bahar
Hasretinden prangalar eskittim
Saçlarına kan gülleri takayım
Bir o yana
bir bu yana
Eskiden okuduğun, eski bir kitabın arasına, bir zamanlar taptaze hislerle ve özenle koyduğun hercai menekşeyi fark edersin. Gençken mi güzeldik, yoksa gençlik mi güzeldi, fark edesin.
Sevdanın emeğini, yüreğe gömülen güzel günlerin hatırasını fark edersin ve artık çok geçtir, ödeme süresi geçmiş fatura gibi.
Uzun mesailer bitip de şehre akşam çökünce, akşam ezanının huşusuyla lambaları yanan evleri ve o evlerin balkonlarından örtü silkeleyen yüzü etli kadınların anaçlığını fark edersin. Fark eder ve mutlak bir samimiyetle öper başına koyarsın aile ikonunu.
Tencerede pişirip de kapağında yemenin de tam tekmil doyuracağını ve gıyaben edilen duaların mutlak yerini bulduğunu fark edersin. İşte ondan ötürü iyilik yapıp denize atacaksın, ruhun iyiyse.
Her şey unutulur biliyor musun. Bir tek sesler kalır geriye. Tüm mahlukat ve de eşrefi mahlukat ölür de bir tek sesi kalır şu gök kubbede, hoş seda.
Ölüp ölüp gidenlerin, ruhuna kaydettiğin seslerini fark edersin, birileri senin de sesini kaydederken kendi ruhuna. Eee her şey sırayla, yazı kışı baharı, gecesi gündüzü, yağmuru karı sırayla, fark edersin.
Eşikteki ayakkabıların azaldığını ve azaldıkça ayakkabılar, arttığını fark edersin yalnızlığının.
Yalnız başka
yalnızlık başka
“Bir varmış”sa yalnız
“bir yokmuş”tu yalnızlık
Varlıkla yokluğu fark edersin, yalnız tercih, yalnızlık makus talih. Boşluktaki elin bir yetim başı okşamanın arayışındadır yani merhamette. Yetim başı okşamanın ruha deva olduğunu fark edersin.
Geçmiş geçmiştir ama geçmişten suretler aradığını fark edersin, geçmişten suretler bulvarında. Boş ver, iş işten geçmiş kavşağını da kaçırdığına. Bu hikâye senin, var bildiğin gibi yaşa. Keza yerin üstünde de altında da hesap sana sorulacak, fark edersin.
Esas veda sallanan ellerde değil, sol memen altındaki cevahirdedir, fark edersin. Bir türlü kaldırıp atamadığın ıncık cıncıkların, başını dizine koyduğun değil de o an aklındakinden hatıra olduğunu fark edersin, olsun be utanma! Bu da insana dairdir.
Kedi beslersin mesela ya da kuş, kafeste. Eksilttikçe kalabalığını, kucağında mırlayan kedinin, omzunda cikleyen kuşun sonsuz, sorunsuz ve koşulsuz sevdiğini fark edersin. Sevilmek de sevmeye dairdir, fark edersin.
Sıradan saydığının sıradaki olduğunu fark edersin. Yaşamak sıradan değildir, asla. Ciddi iştir ve sıradakine evrile evrile demlendiğini fark edersin.
Oğlun kızın olur, unutursun birçok şeyi. Büyütürken oğlunu kızını, sen de büyürsün, dünyanın da kaderi böyle, fark edersin.
Sonra bir Volkan Konak şarkısıyla fark edersin; herkesin bir derdi var, durur içerisinde!
Olsun be, bu da benim hatıram olsun!
