Kaşık
Yemeğimizi yerken tuttuğumuz kaşık bazen elimizden düşüverir. Masadaki büyüğümüz “Galiba karnı aç konuğumuz gelecek” der. Bu söylem gönül dostluğunun, konuk kabul etmenin iyi bir göstergesidir. Aslında kol kaslarımızın güçsüzlüğünü ya da dikkatsizliğimizin göstergesidir ama iyi niyetli olmanın da belirgin şeklidir.
Bunun gibi nice manevi ifadelerimiz var. Bu ifadeler millet olmanın ortak simgesi sayılır. Ancak ne varki son yıllarda yaşadığımız ekonomik ve siyasal çöküş yanında uğradığımız değer kayıpları toplumumuzda yalnızlaşmaya, güven duygusunun yitirilmesine neden olmuştur. Yine ayrışmaya kadar uzanan bu yol kimlik kaybımıza da neden olmaktadır.
Kurtuluş Savaşı ve devamında kuruluş sürecinde elde ettiğimiz başarı, varlığımızın belirgenleşmesi, Cumhuriyet ve yönetim ilkeleri amaçlı olarak yıpratılmaya çalışılmaktadır. Özellikle din istismarı alanında yapılanlar doğru inanç sahiplerini de derin derin düşündürmektedir. Ülke mizde her alanda huzursuzluk, kendini ifade edememek, gelecek için karamsarlık öne çıkmıştır.
Her gün soframızdan bir kaşık yemek, bir dilim ekmek kaybolmaktadır.
Alnımızdan akan terin, emeğin değeri yitmektedir.
Muhalif olmanın tadı kaçmakta, aykırı sözün gücü solmaktadır.
Yaşanan ekonomik bozuntu ve iktidarın çaresizliği toplumda umutsuzluk doğurmuştur.
Yani artık tuz bile kokmaya başlamıştır.
Kendimizi kandırmanın, koltuğa yapışmanın ve ötekileştirmenin anlamı kalmamıştır. Demokratik ülkelerde bunun seçeneği sandığın milletin önüne konmasıdır. Biliyoruzki bu ülkenin yüreğimizde sonsuz değeri vardır ve asla kaybına katlanamayız. Çare biziz ve başka rüzgarlarla gezinmenin değeri yoktur.
Bilenlere, anlayanlara selam olsun.
20Ekim2026/Ordu
