Gürsel YILDIRIM

Ne zaman sılaya yolum düşse Bir sokak ötesinde geçmişi ararım Merdiveni ahşap köy evlerinde Elleri kınalı ninemi ararım. Yokuşu tikenli orman yolunda Dertleri sırtlamış dedemi ararım Çatısı çökük çardak yanında Çemberi kopmuş döveni ararım. Kağnının tekeri öksüz duruyor Eşeğin semeri asılı duruyor Tereğin başı suskun duruyor Soluk vermediğim günleri ararım. Geçmişi yük ettim kambur sırtıma Yaşadıklarım geldi, heyhat, usuma ...

Dün akşam TV karşısına geçip koltuğuma oturunca, koltuğumun yanı başında her zaman duran sehpayı önüme çektim. Sehpanın üzerinde duran kalemi elime alıp bembeyaz kâğıdın üzerine yazdım; Ne Yaptım! Sonra kâğıdın arka yüzünü çevirip yaptıklarımı sıralamaya başladım. * Kendimi tanıyor muyum, diye sordum. * Sırtımdaki yükü taşıyacak güçte birimiydim! * Sırtımdaki yük bana ait miydi, yoksa birileri mi yüklemişti! * Birilerinin yüklediği yükü taşımalı mıydım! *...

Yol. Yolcu. Yolsuz. Dilimize özgü sözcükler bunlar, zamanı gelince çok iyi yerlerde ve çok iyi zamanda kullanırız ki, “cuk” diye oturur kişinin yüreğine. Hazımsızlık yaratır da alınan kişi güya öfkelenir. Ha, utanmazlık yapan olmaz mı! Elbette, kendini toplumun değerlerinden üstün gören veya kişisel çıkarlarının batağında bocalayan bazı kişiler “utanmazlık” sınırını da aşarak karakterlerini yitirirler. Böylelerine “Yolu bizden ırak olsun” deriz. Sadece onlar mı! Yola çıktıklarını yolda...