ARARIM...

Ne zaman sılaya yolum düşse

     Bir sokak ötesinde geçmişi ararım

     Merdiveni ahşap köy evlerinde

     Elleri kınalı ninemi ararım.

     Yokuşu tikenli orman yolunda

     Dertleri sırtlamış dedemi ararım

     Çatısı çökük çardak yanında

     Çemberi kopmuş döveni ararım.

     Kağnının tekeri öksüz duruyor

     Eşeğin semeri asılı duruyor

     Tereğin başı suskun duruyor

     Soluk vermediğim günleri ararım.

     Geçmişi yük ettim kambur sırtıma

     Yaşadıklarım geldi, heyhat, usuma

     Acısı saplandı sensiz ruhuma

     Heybe yüklendiğim günleri ararım.

İnsanoğlu geçmişi unutunca kimliğini de yitirir. Kendini boşlukta sanar. Nereye gidersek gidelim “Orada Bir Köy Var Uzakta” diyerek yeniden yollara düşeriz. Öksüzlük ana baba eksikliği kadar nerede olduğunun bilinmediği kavramdır. Toprağına taşına sahip çıkan insan, vatanına da sahip çıkar.

     Yaz günleri gelince ne kadar uzakta olursa olsun köyün kokusu burnuma tüter. Yollara düşüp yaşadığın yere varınca heybenin ağzı açılır. Geçmişi anımsarsın. Geçmişi yük olarak görenler geleceklerinden umutlarını kesmiş olanlardır. Önemli olan hayatın yükünü taşırken şaşırmadan yoluna devam etmektir. Geçmişin yükündeki olumsuzlukları, kinleri, öc almaları, ah çekmeleri, nerede eski bayramlar demeyi sırtınızdan atın. Hayat yol alanlar için vardır.

     Böyle düşünürken yukarıdaki şiiri yazdım.

     Kolay gele.

yildirim.gursel@gmail.com