Üstada veda ettik bugün…

Ordu, bugün sessiz bir vedaya tanıklık etti.

Ordulu gazetecilerin “gazetecilik okulu” olarak bildiği Halkın Sesi ve Bizim Ordu gazetelerinin sahibi Orhan Gülen’i son yolculuğuna uğurladık.

70’li, 80’li yıllardı…

Gazeteciliğin reytingle, tıkla, reklamla ölçülmediği; kalemin namus, haberin emanet sayıldığı yıllar…

Ordu basını için Orhan Gülen, işte tam da o yılların sembollerinden biri idi.

Benim yolum onunla 1980 yılında, lise öğrencisiyken kesişti. Sahibi olduğu Bizim Ordu Gazetesinde muhabirlik yaptım. Gazeteciliğin ne olduğunu elbette anlattı; ama daha önemlisi, ne olmadığını öğretti. Haberin nasıl yazılacağını değil, nasıl yazılmaması gerektiğini gösterdi.

Meslek olarak devam etmedim ama o kısa dönem, bana bir ömür yetti.

Çünkü ondan meslekten önce ahlak öğrendim.

Bugün Ordu basınında “usta” diye anılan pek çok ismin yolu Orhan Gülen’den geçmiştir.

Duayenler Erol Kareer, Erdoğan Erişen ve daha niceleri…

Onlara sadece gazeteciliği değil; sabrı, ölçüyü, insana saygıyı öğretti.

Yükseltmeden konuşmayı, kırmadan eleştirmeyi, kalemi eğip bükmeden durmayı…

Son derece naif, kibirden uzak bir insandı.

Gazeteciliği hiçbir zaman ticaret olarak görmedi.

Belki de bu yüzden çok konuşulmadı ama hep saygı gördü.

Bugün sadece bir gazeteci toprağa verilmedi.

Bir aile bir babayı,

birçok insan sırtını dayadığı bir dostu kaybetti.

Ben onu bugün gözlemedim.

Çünkü bazı vedalar kalabalıkta değil, insanın kendi içinde yapılır.

Bugün bir gazeteciyi değil;

bir dönemi,

bir terbiyeyi,

iyi bir babayı,

ve bir meslek ahlakını uğurladık.

Bazı insanlar öldükten sonra daha çok anlaşılır derler.

Orhan Gülen, yaşarken de anlaşılmıştı.

Giderken ise geriye ders bıraktı.

Hakkın helal olsun usta…

Bu şehir seni unutmaz umarım, ÜSTAD.