Kar Festivali, Beton Şenliği

Ayder Yaylası’nda kar festivali yapıldı.

Kar vardı.

Festival vardı.

Bir tek yayla yoktu.

Binlerce insan…

Herkes mutlu.

Herkes coşkulu.

Herkes doğa âşığı.

Ama herkes betonun üstünde duruyor.

Köfte-ekmek ve KAVURMA yiyorsun, fiyatı görünce kar değil, tansiyon yükseliyor.

“Yayla havası” diye satılan şey, aslında yüksek irtifa fırsatçılığı.

Neyse…

Müzik var, tulum var, horon var.

Vicdan da var mı?

Yok.

Yaylaya çıkışta Fırtına Vadisi’nden geçiyorsun.

Ve gerçek başlıyor.

Masal bitiyor.

Kabus açılıyor.

Vadinin iki yakası…

4–5 katlı beton yığınları.

Ne mimari var, ne estetik.

Sanki dağa birileri kızmış da hıncını çıkarmış.

Bu mu Karadeniz?

Bu mu yayla kültürü?

Bu mu “doğamızı koruyalım” diyen insanların eseri?

Bir zamanlar HES’lere karşı zincir kuran Karadeniz insanı,

Şimdi vinç kuruyor.

O gün “dereme dokunma” diyenler,

Bugün “kat çıkabilir miyiz?” diye soruyor.

Trajik olan ne biliyor musunuz?

HES’i yapan “dış güç”tü,

Betonu diken “bizim çocuklar”.

Bindiği dalı kesen adama kızarsın…

Biz ağacı kökünden söküp,

Üstüne apartman dikiyoruz.

Sonra ne yapıyoruz?

Kar festivali.

Kar kalırsa tabii.

Bu hızla giderse,

Gelecek yıl Ayder’de kar festivali değil,

“Betonun Üzerine Yağan Son Kar Anma Günü” yapılır.

Gidin bakın Avusturya’daki Zillertal Vadisi’ne.

Adamlar turizm yapıyor.

Para kazanıyor.

Ama vadiye ihanet etmiyor.

Onlar doğayı çocuğu gibi koruyor.

Biz süt veren ineği kesip,

Sonra “niye süt yok” diye ağlıyoruz.

Ayder artık yayla değil.

Bir ibretlik vaka.

Bir “nasıl mahvedilir” açık hava müzesi.

Ve biz hâlâ soruyoruz:

“Bu sene kar festivali ne zaman?”

Cevap basit:

Kar bitince,

Festival de biter.

Hikâye de.

Ama beton…

O hep kalır.