YOROZ’DAN BAKINCA…

Ordu’ya 20 kilometre.

Altınordu’nun sırtları.

Adı Yoroz.

“Kent ormanı” diyorlar.

Park falan değil.

930 rakım.

Zirve.

Üstüne bir seyir terası kondurmuşlar.

Karadeniz’in yukarıdan bakılan yeni adreslerinden biri.

Çıkıyorsun.

Bakıyorsun.

Şehir susuyor.

Manzara açılıyor.

Harita gibi.

Ordu tek kare.

Giresun göz ucunda.

Trabzon selam veriyor.

Deniz orada.

Dağ burada.

Şehir arada.

Yolun çoğu asfalt.

Ulaşılır.

Ama bedava huzur yok.

Biraz emek şart.

Ama zirveye yürüyerek çıkmak ayrıcalık!

Flora desen var.

Fauna desen hâlâ direniyor.

Yaban hayatı canlı.

Piknik alanı düzenli.

Yürüyüş yolu yerli yerinde.

Büyükşehir dokunmuş.

Alan nefes almış.

Asıl mesele aşağıda başlıyor.

Bin basamak.

Tam bin.

Kış günü.

Kar var.

Çıkıyorsun.

Merdiveni yapan belli ki insanı tanıyor.

Dinlenme noktaları koymuş.

Sadece nefes almak için değil.

Düşünmek için.

Her basamakta şehir arkada kalıyor.

Her adımda gürültü azalıyor.

İç ses yükseliyor.

Zirveye vardığında yorgunluk bitiyor.

Huzur geliyor.

Bir de şu his…

“İyi ki çıkmışım.”

Yoroz dört mevsim.

İlkbahar umut.

Yaz serinlik.

Sonbahar sükûnet.

Kış dinginlik.

Doğa boşuna “en iyi ilaç” denmiyor.

Temiz hava.

Yürüyüş.

Sessizlik.

Kalp yavaşlıyor.

Zihin toparlanıyor.

İnsan kendine geliyor.

Yoroz’a çıkan sadece yukarı çıkmıyor.

İçeri de dönüyor.

Alpler’i bilirim.

Disiplin.

Plan.

Tabela.

Gidilecek istikamet dakika hesabı büyük haritalarda!

Güzeldir.

Saygı duyarsın.

Ama Yoroz başka.

Daha sahici.

Daha bizden.

Ordu’nun turizm şehri olma ihtimali tam da burada başlıyor.

Betonda değil.

Doğada.

Akılda.

Yol boyunca çeşmeler var.

Sular cömert.

Zirveye kadar eşlik ediyor.

Yürürken ferahlıyorsun.

Özetle…

Yoroz, şehrin yorgunluğunu unutturan,

yeni haftaya doping etkisi yapan,

mis gibi bir pazar günü yaşatıyor.

Son söz basit:

Yoroz hazır.

Manzara hazır.

Huzur hazır.

Ve bir gerçek daha var.

Ordu’da Yoroz gibi yüzlerce tepe var.

Yeter ki keşfetmesini bilelim.