Küfür

“Karar” der, Ağır Ceza Mahkemesi reisi ve mübaşir, eliyle “ayağa kalk” diye işaret eder, az sonra yüzüne yüzüne hüküm açıklanacak Anadolu bozkırının köylüğünden kavruk suratlı sanığa. 

Esasen Ağır Ceza Mahkemesi reisi de aynı iklimlerin, aynı coğrafyanın insanıdır. “Orda Bir Köy Var, Uzakta” da doğup, yürür, sonrasında okur tekmil sınıfları ve dersini alır, ezber eder. 

Şalvarı kırk yamalı babası “ceketimi satar yine de okuturum seni” der durur, göt bezine layık görülmeyecek hâle gelmiş, erimiş, eprimiş, eskimiş, düğmesi dökülmüş, yakası sökülmüş ceketini kastederek. 

Garibanlık, yokluk, yoksulluk mirastır bu topraklarda. Kızları, çocukluğunu bilmeden “ana” dır. Ondan mıdır nedir “ana dolu” dur bu topraklar. 

Anası bol, babası fukara ve küfrün bini bir para…

Ağır Ceza Mahkemesi reisi de okur okur okur, başkent Ankara’nın üniversitesinin hukuk fakültesine girer. Az uyur, uyuduğundan da az yer ve çok çalışır. Mezuniyeti tam vaktindedir ve zaman içinde azmiyle, çalışkanlığıyla, liyakatiyle ta buralara kadar gelir. Yakası düğmesiz ve de iliksiz cübbesinin hakkını vermek için kılı kırk yaran bir hayat sürer, sürmeye gayret eder. 

“Karar” der. 

Herkes ayaktadır. Pür dikkat kesilmiştir, tavandaki lambaya konan sinek bile…

“İdam” der ve hukuki teamül gereği kalemi “çıt” diye “çat” diye kırar. 

Açıkçası, sanık sandalyesindeki kavruk oğlan bu “idam” ı hiç beklememektedir. Tamam o gavat İrecep’i baltayla ikiye bölüp de öldürmüştü ama hele bir sor “niye?” diye! 

Sormuşlardı! 

Tane tane anlatmıştı, Allah’ın bile yüz çevirdiği İrecep’in gavurluğunu, zalimliğini, garibe gurubaya etmediğinin kalmadığını. 

“Benim anam avradım kır karısı mı hakim bey, affedersin” demişti. 

“İrecep, kır karısına söver gibi sövdü anama avradıma hem de cuma namazı çıkışında, hem de cami kapısında, hem de taze abdestle. Gavat oğlu gavat, af edersin anladın mı, abdesti anamla avradımla bozdu” demişti. 

Eee sonuç “idam” mıydı yani! 

Ağır Ceza Mahkemesi reisi usulen “bir diyeceğin var mı?” diye sorar, sanığa. 

Usul esastan önce gelirdi, sormak ve de dinlemek hukukun şanındandır. 

“Var” der idamı yüklenen sanık. 

“Hakim bey, savcı da sizinle aynı fikirde mi?” der. 

“Yok. Savcı otuz yıl istedi” der Ağır Ceza Mahkemesi reisi. 

“Peki, heyetin diğer hakimleri de sizinle aynı fikirde mi?” der kavruk yüzlü sanık, reisin biri sağında, biri solundaki hakimleri kastederek. 

“Evet” der reis. 

Kavruk sanık, derin bir nefes alır. Önce savcıya bakar, sonra reisin sağındaki hakime, solundaki hakime ve en nihayet reise ve öylece de takılı kalır bakışları. 

“Savcı hariç, hepinizin anasını avradını, kızını baldızını, selam verip selam alanı, eşiktekini beşiktekini, tavuğunu cücüğünü, eniğini köpeğini, gelmişini geçmişini, ağzını burnunu, kulağını ensesini, alanını verenini s..m” der, bir çırpıda. 

Tüm mahkeme heyeti şaşkındır! Ulan “idam” dan büyük ceza da yoktur. Daha büyük bir ceza yok ama bu iş de burada, böyle kalmamalıdır. 

“Duruşmaya ara veriyorum” der hakim ve heyet çıkar. 

Olayın şaşkınlığıyla hüküm açıklandıktan sonra “ara” verilmesinin usul ve de esas yönünden absürtlüğü kimsenin dikkatini çekmez. 

Bir zaman sonra mahkeme heyeti döner. Yerini alır. Reis, gözlerini sanığa diker ve “yaz kızım” talimatını verir katibeye, mikrofonu da açarak. 

“Ben de senin ananı avradını, kızını baldızını, selam verip selam alanı, eşiktekini beşiktekini, tavuğunu cücüğünü, eniğini köpeğini, gelmişini geçmişini, ağzını burnunu, kulağını ensesini, alanını verenini s…m” der, ne bir eksik ne bir fazla. 

Evet, gelelim sadede; bu öykü Aziz Nesin’den esinlenmedir. 

Konusu ve de sonucu itibariyle aynı yere aksa da “intihal” e denk düşmemesi adına çoğunu yeniden kurguladım ama içerdiği mesaj beynelmilel… 

Burası Anadolu'dur ve küfür milli spordur bizde. Zamanı ve yeri geldiğinde hakkınca küfür etmeyince mesaj doğru, etkin ve etkili geçmiyor karşıya. 

Bir diğer husus da; hâkimdir, savcıdır, doktordur, profesördür ne bileyim işte vekil vükeladır, başkan ve de en baştakidir diye yanılıp aldanma, bizde herkes muazzam küfreder. 

İnanmadın mı? 

Denemesi bedava!