EMEKLİYE SAYGI

Tatil beldeleri, sahil kasabaları, doğduğumuz topraklar…

Yıllar sonra insanın içini çeken o tanıdık koku, o rüzgâr, o sokak.

Ve bir gün bavulunu kapatıp “artık burada yaşamak istiyorum” diyen emekliler…

Onlar yalnızca yaş almış insanlar değildir.

Her biri bir dosya dolusu tecrübe, bir ömürlük birikimdir.

Kimi Almanya’da Bürokrat, Mühendis, işçi olarak ülkesini temsil etmiş,

kimi ABD’de en kritik projelerde çalışmış,

kimi Fransa’da sendikal mücadele vermiş,

kimi Türkiye’de okul açmış, üst düzey bürokratlık yapmış, fabrika kurmuş, ülkenin savunması için görev yapmış, eğitimi binlerce insan yetiştirmiştir.

Ama çoğu zaman ne olur?

“Emekli işte…” denilip geçilir.

Oysa büyük yanılgı tam da burada başlar.

Bu insanlar kendileriyle barışık, dünyayı görmüş, farklı kültürlerle yaşamış; devletine, milletine yurt içinde ve yurt dışında hizmet etmiş bireylerdir.

Masaya oturduğunda anlatacak bir sözü, sorulduğunda yol gösterecek bir aklı vardır.

Yerel yönetimler için büyük bir şanstır bu kitle aslında.

Danışman arıyorsan karşındadır.

Gönüllü arıyorsan oradadır.

Kültür, turizm, eğitim, çevre projeleri için bedelsiz bir hazine; kahvede, sahilde, parkta sessizce bekler.

Ama kapısını çalan pek olmaz.

Bir de hizmet sektörü var…

Restoranlar, kafeler, marketler, esnaf…

Emekliyi “saatlerce oturup çay içen müşteri” gibi görenler yanılır.

Çünkü her emekli, nitelikli müşteridir.

Ne yediğini bilir, ne aldığını sorgular, kaliteyi tanır.

Saygı görürse sadık olur, görmezse bir daha uğramaz.

Üstelik o emekli yalnız değildir.

Bir çevresi vardır, misafiri vardır, anlatacağı vardır.

Bir esnafı överse on kişi gelir,

bir mekânı eleştirirse sokak sessizleşir.

Doğdukları topraklara, sahil kasabalarına yerleşen emekliler yük değildir.

Aksine bir denge unsurudur.

Sakinleştirir, öğretir, hatırlatır.

“Eskiden böyleydi” derken nostalji yapmaz;

“Daha iyisi mümkün” demek ister.

Bir memleket, emeklisine nasıl davrandığıyla da ölçülür.

Tecrübeye kulak veriyorsa gelişir, yok sayıyorsa aynı hataları tekrar eder.

Son söz mü?

Emekliye verilen değer,

memlekete berekettir.

Emekli insan, her yerde saygıyı ve sevgiyi fazlasıyla hak eder.

Unutulmasın ki bugün onları hor görenler de, yarın emekli olacak.

Dilerim 2026 yılı; insanı, emeği, tecrübeyi önceleyen bir yıl olur ve her şeyiyle tüm insanlık için güzel geçer.

Çünkü bunu anlayan yerler kazanır, anlamayanlar ise her sezon “neden işler eskisi gibi değil?” diye sormaya devam eder.