Deprem!

Takvim yine 6 Şubat’ı gösteriyor.

Üç yıl geçti.

Ama bazı saatler hâlâ o sabahın enkazında duruyor.

55 binden fazla can…

Bir rakam değil bu.

Bir ülkenin sesi, nefesi, hafızası.

Bir ülkenin aynı anda sustuğu günün adı.

Ve şimdi soralım kendimize, gerçekten soralım:

Ders aldık mı?

Betonun kader olmadığını kabul ettik mi?

İmar affının aslında affetmediğini…

Bilimin, mühendisliğin, denetimin tercih değil zorunluluk olduğunu anladık mı?

Yoksa birkaç rapor, birkaç toplantı, birkaç başlık ve çokça unutma ile kaldığımız yerden devam mı ettik?

Çünkü gerçeklerle yüzleşmek kolay değil.

Unutmak daha konforlu.

Evet, evler yapılıyor.

Anahtarlar teslim ediliyor.

Ama şehir dediğin sadece beton değildir.

Mahalle dediğin sadece bloklardan ibaret değildir.

Kaybedilen komşular geri gelmedi.

Sofralardaki boş sandalyeler dolmadı.

Bir çocuğun “annem nerede?” sorusu hâlâ cevapsız.

Ve travma…

Deprem sadece binaları yıkmaz.

İnsanın içini yıkar.

Gece ışığı açık bırakanları,

Yağmur sesiyle ürperenleri,

Yoldan geçen kamyonla kalbi sıkışanları bırakır geride.

Biz ne yaptık onlar için?

Psikolojik destek…

Sosyal dayanışma…

Uzun vadeli iyileşme…

Bunları sistem hâline getirebildik mi?

Yoksa ilk yılın dayanışma coşkusu geçince, hafızamız da enkazla birlikte kaldırıldı mı?

Çünkü felaket, enkaz kalkınca bitmez.

Asıl sınav o zaman başlar.

Bugün hâlâ yapılacak çok iş var:

Şehirleri bilimle kurmak,

Denetimi gerçekten denetlemek,

İnsanı sadece kurtarırken değil yaşatırken de sahiplenmek,

Hatırlamak… unutturmamak…

Üç yıl geçti.

Acı dinmedi.

Sorumluluk bitmedi.

Deprem doğa olayıdır.

Ama yıkım ihmal varsa İNSAN eseridir.

Bu yüzden mesele sadece yas tutmak değil.

Mesele hesap sormak, ders almak, değiştirmektir.

Çünkü hafıza bazen enkazdan daha hızlı kaldırılıyor.

Ve tam da bu yüzden

Ne olur…

kendimize dürüst olalım.

Ne olur… unutmayalım.

Ve ne olur deprem ülkesi olduğumuzu asla aklımızdan çıkarmayalım…