Bu Ülkede Çocuk Olunmaz, Çocuk Ölünür!

Mahir Buğra Karagön…

Sadece on altı yaşındaydı Mahir… 

Hatay’da yaşıyordu ve MESEM öğrencisiydi. MESEM’in müfredatı gereği çıraktı o da; bir pastanede… Çok iyi pastacı olacak, bir pastane açacak ve kendi işinin patronu olacaktı Mahir, belki de illaki de! 

Ulan Mahir 

    çakmak çakmak 

MESEM mi? 

Eskinin “Çıraklık Eğitim Merkezi” zamane “Mesleki Eğitim Merkezi” yani aynı bokun lacivertti. 

Çalıştığı alanda elektrik kaçağı vardı Mahir’in ve bunu patron da biliyordu. 

Yani Cohen’in dediği gibi “herkes biliyor zarların hileli olduğunu” durumu işte… 

Biliyordu patron ve umrunda değildi. 

Niye umursasın ki; İş Sağlığı ve Güvenliği dediğin, sadece yazılı mevzuattı, arayanı, soranı, denetleyip de yaptırımı mı vardı! 

Aksi hâlde Mahir de diğer MESEM kurbanlarından biri sayılır mıydı hiç! 

Zaten çokça kanun, yönetmelik, genelge, talimat felan varsa; hukuk, adalet yok ya da topal ördek demektir. 

Mahir daha on altısındaydı, reşit bile değildi! Çocuk yani… 

Bu ülkede çocuk olunmaz ama çocuk ölünür! 

Bu ülkede kadın olunmaz ama kadın ölünür! 

Mahir, 1 Mayıs 2026 tarihinde MESEM kapsamında staj gördüğü pastanede elektrik akımına kapıldı ve ağır yaralandı, hastaneye kaldırıldı. Üç gün direndi Mahir, tüm organlarıyla ama yetmedi… 

1 Mayıs’ın resmi tatil olması, resim tatillerde bu çocukların çalıştırılamayacağına dair mevzuatın açık olması… 

Mevzuat başka, hukuk başka, hak başka, adalet başka… 

Mahir’in toprağa verildiği günlerde Milli Eğitim Bakanı çıkıp MESEM’leri övdü, yere göğe sığdıramadı… 

Ne bir baş sağlığı ne bir rahmet, ne sorumlu, ne sorumluluk ve ne de MESEM’lerdeki bu dehşeti ortadan kaldıracak bir önlem… 

Yani aslında mevzu çok derin, yara ince de; düşüncelerimi adliyelik olmayacak şekilde ifade edebilmem imkansız…