Anılardan Bir Sayfa

Kasetler vardı... Rakamla; 60’lık ve 90’lık... Yazıyla; altmışlık ve doksanlık...

A ve B yüzünden mütevellit o kasetlerin 60’lığından ve 90’lığından kasıt, kaydedilmiş şarkıların, türkülerin, tiyatro oyunlarının ve ses kayıtlarının dakika bazında toplam süresiydi.

Yahu öyle bi dönem ki “Her şey aynen böyle kalacak” sanıyorduk. Televizyonumuz siyah beyaz kalacak ve en geç, gece on iki dedi mi yayın bitecek ve Anıtkabir’de bayrak töreni görüntüleri eşliğinde bayrak göndere çekilip İstiklâl Marşı okunup da “Televizyonunuzu Kapatmayı Unutmayın” yazacaktı... Ne bileyim işte Sezen Aksu hep genç ve “Minik Serçe” kalacaktı ve ülkeyi askerler yönetecekti hep, darbe yaparak.

Çift kaset çalar teypler çıktığında devrimden saymıştık misal, hele walkman (Volkmen diye okunur) çıktığında “Tamam” demiştik, “Bundan ötesi ııı ıııh!” demiştik... İkibin yılında kaç yaşında olacağımızı hesap eder, çıkan sonuca zinhar inanmaz ve deniz kıyısına doğru, el işi kilim gibi, uzanan fındık bahçelerinde “Kızıldericilik” oynardık, fındık dalından yay ve oklarımızla... Saçlarımız arasında martı tüyü... Herkes kendince “Oturan Boğa” ...

Kapama gözlerini çocuk

hatırımdaki son renk

gözlerindeki çocukluk

İnsan varsa hasret de vardı... Gurbet bir kadim hikâye... “Gidip de dönmemek, gelip de bulmamak var” diye terennüm edilirdi, gayrısı tevekkül. Giden, kalanlara kaset yollardı, izne gelenlerle. 60’lık ya da 90’lık kasetlere sarılmış hasret dolu ve tek yanlı konuşmalar, çıplak sesle söylenen türküler...

“Yasaklar” vardı bi de, kıldan ince kılıçtan keskin. Yukarıda Allah, aşağıda yasaklar... Meselaaaaa Orhan Gencebay yasaktı! O, siyah beyaz televizyonların sınırlı yayın saatlerinde zinhar çıkartılmazdı, katiyen yasaktı! Büyükşehir dedikleri yerler dışında kartpostalı falan da satılmazdı misal... Ha bi de “Büyükşehir” dedikleri de üç beş taneydi zaten. İşte o televizyon yasaklısı sanatçıları bu kasetlerde dinler, severdik.

Hatasız kul olmaz

hatamla sev beni

Dermansız dert olmaz

dermana sal beni

Evet... Zor yıllardı... Çok şey “Yok” tu... Öyle bi yoktu ki, parası olana da yoktu...

Hiçbir şeye rağmen bir şeyler güzeldi...

Belki, çocuktum da ondan öyleydi, bilmiyorum.