BAYRAM AYBASTI

Yine kısa bir süreliğine geldiğim Ordu ve Giresun’da yürüyüş yaparken karşıma çıkan manzara iki ayrı hikâye anlatıyor. Bir yanda Karadeniz’in o bildik güzelliği… Yeşilin bin tonu, yamaçlara tutunan fındık bahçeleri, sisin ardına saklanan hayat. Ama diğer yanda… 4-5 katlı, sıvasız beton evler. Dağın yamacına rastgele saplanmış gibi duran yapılar. İnsanı yoran, gözü rahatsız eden bir görüntü. Eskiden köylü şehre indiğinde alışkanlıklarını hemen değiştiremezdi. Şimdi tam tersi yaşanıyor....

Bir bahar sabahı… Henüz gün yorulmamış, insanlar henüz acele etmeye başlamamış, şehir henüz kendi gürültüsünü hatırlamamış… Deniz kenarında oturuyorsun. Burnuna gelen o tuzlu koku, insanın içine işleyen bir hakikat gibi. Öyle yapay değil, öyle süslü değil… Olduğu gibi. Saf. Duru. Ama bu bir Karadeniz sabahıysa… Manzara sadece bir görüntü değildir artık, bir emanet hissidir. Bir yanında deniz uzanır; sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kurşuni maviden aydınlığa dönen o derinlik… Diğer yanında...

“Öleceğiz bir gün, gömecekler. Birkaç gün övecekler, sonra kalan malını bölecekler, hatta memnun kalmayıp üstüne bir de sövecekler…” Neyzen Tevfik Boşuna dememiş. Çünkü bu ülkede bazı gerçekler, mezarlıkta değil; cenazeden sonra konuşulanlarda ortaya çıkar. İnsan, hayatın en sert derslerini kitaplardan değil, kayıplardan öğreniyor. Acı sadece içini yakmıyor; geride kalanların kim olduğunu da gösteriyor. Maskeleri düşüren, ölüm değil; ölümden sonra başlayan sessizliktir. 2025 yılının Şubat...