Gürsel YILDIRIM

Yol. Yolcu. Yolsuz. Dilimize özgü sözcükler bunlar, zamanı gelince çok iyi yerlerde ve çok iyi zamanda kullanırız ki, “cuk” diye oturur kişinin yüreğine. Hazımsızlık yaratır da alınan kişi güya öfkelenir. Ha, utanmazlık yapan olmaz mı! Elbette, kendini toplumun değerlerinden üstün gören veya kişisel çıkarlarının batağında bocalayan bazı kişiler “utanmazlık” sınırını da aşarak karakterlerini yitirirler. Böylelerine “Yolu bizden ırak olsun” deriz. Sadece onlar mı! Yola çıktıklarını yolda...

Zamanın padişahının ülkesinde halk mutlu, sıkıntısız, güven içinde yaşarmış. Elbette padişah bundan memnun, kendine gösterilen saygı ve sevgiden hoşnut günlerini geçirirlermiş. Komşu padişahlar kendi ülkelerinin durumuyla karşılaştırdıklarında ne de olsa sıkıntı yaşarlarmış. Merak etmişler; nedenini ve niçinini öğrenmek istemişler. Güvendikleri ikişer danışmanlarını bu ülkeye göndermişler. “Orada üç yıl kalın, araştırın ve sonucu bize bildirin” demişler. Danışmanlar o mutlu ülkeye adım atar...

Birazcık sanal dünyaya geçelim. Salonumuzu içindeki canlısı ve cansızıyla tüm dünya gibi görelim. Duvarlarını istediğimiz gibi genişletip daraltabiliyoruz, hatta gerektiği zaman duvarın içinden çıkıp, zamanı bir kenara itip süzülüp gidebiliyoruz. Ama içinde biz yokuz, yani şimdilik insan denen canavar yok. Örümcek sağ üst köşeye ağını sermiş, avını bekliyor. Tabanda kurumaya yüz tutmuş gölette yumurtalarını bırakmış sinek türünden olup taze kana susamış anofel cinsi sivrisinek, havayı...