Korucu Goraz Emmi

Açlıktan halsiz düşen Goraz’la arkadaşı günü uyuyarak geçiriler, akşam hava kararırken geleni gideni çok bir değirmenin yakınında ağaçların arasına saklanır pusuya yatar av beklerler. Derenin uğultusu tüm sesleri bastırmaktadır. Köylüler kimi sırtında torbayla kimi ata eşeğe yüklediği mısır dolu çuvallarla gelirler. Zahire çekilir öğütülür mısır unu torbalara doldurulur.

Değirmenden dışarı buğulayan sıcak taze un kokusu pusuda bekleyen karnı aç iki adamın başını döndürür. Beklenen an gelmiştir. Hava iyice kararınca Goraz ve arkadaşı anadan doğma çırçıplak soyunurlar, Her ikisinin de saçı sakalı uzamış çoktan beri makas ustura görmemiştir. Önceden topladıkları yividin otuyla (yividin sürüldüğü yeri yeşile boyayan bir ot türü) ellerini yüzlerini, ayaklarını bacaklarını ve de bedenlerinin her yerini koyu yeşile boyarlar. Hayvan gibi dört ayaküstüne gelip yürüyerek, kâh sıçrayarak, başını bir sağa bir sola çevirip aradabir ayağa kalkıp sonra yine dört ayak üzerine düşerek, hırlayarak, bağırarak hayvan sesleri çıkararak, yaklaşmak isteyen olursa hırlayıp hamle edip kaçırarak değirmene girerler, içerde zahire öğüten köylüler yanan yağ kandilinin titrek kızıl ışığında içeri giren göğ yeşil bedenli dört ayaklı yaratıklara korkudan fal taşı gibi açılmış gözlerle bakarlar, gördükleri manzara karşısında soluğu kesilir, dilleri tutulur. Nihayet ilk korkuyu atlatan biri “şart olsun bunlar ecinni essah dere ecinnisi” der. Yaratıkların arkasından baka kalan bir diğeri “ula hakget ecinni bunlar hem de erkek ecinni guyruğu yok emme d...ğı var” diye söylenir. Ecinniler sağa sola hırlayarak, diş gösterip, pençe sallayarak yaklaşır un torbalarını sırtlayıp değirmenden çıkar karanlıkta kaybolurlar.