Dönüşüm...

Franz Kafka’nın en ünlü eserlerinden biri hiç şüphe yok ki “Dönüşüm” dür. Dönüşüm’de bir memurun dev bir böceğe dönüşmesi hikâye edilir, okuyanlar bilir.

Kafka, kitabı bitirip de yayın evine gönderdiğinde “kapakta asla böcek ve böceği hatırlatacak bir şey kullanmayın” der, hatta vasiyet eder. Kitabın ilk baskısı dışındaki kapakların alayında böcek vardır oysa; kiminde kanepenin altına saklanmış, kiminde böcek biçiminde “DÖNÜŞÜM” yazılmış, kiminde bir insan büstü içinde yatan böcek, kiminde Kafka’nın kafatasını yarıp çıkan böcek…

Kafka, hassas bir sanatçıdır ama devir ona karşı hiç de hassas değilmiş ve de değil…

Hassasiyetler kaybedildiğinde başlar klişe ve klişe, dejenere eder, hantallaştırır, basitleştirir, değerini düşürür.

Kafka, parkta ağlayan bir kız çocuğu görür ve neden ağladığını sorar.

“Bebeğimi kaybettim” der küçük kız.

“Yarın bu saatte beni burada bekle, sana bebeğini getireceğim” der Kafka.

Ertesi gün gelir ve küçük kıza bir mektup uzatır.

“Bebeğin sana bu mektubu gönderdi” der.

Küçük kız heyecanla açar mektubu “merhaba, ben dünya turuna çıkıyorum. Gittiğim yerlerden sana bu adamla mektuplar göndereceğim” yazmaktadır, mektupta.

Bundan sonra belli aralıklarla Kafka, küçük kıza bebeğinden mektuplar getirmektedir. O mektuplarda, gezip gördükleri ve hissettikleri yazmaktadır ve küçük kız çok heyecanlanmakta, öğrenmektedir. Öğrendikçe de hasrete katlanır, sabreder, özleme mana yükler, asalet katar bekleyişine, hiç fark etmeden.

Kafka bir gün elinde bir bebekle gelir ve “işte bebeğin, döndü seyahatten” der.

Küçük kız, bebeğin döndüğüne sevinirken mektupların kesildiğine üzülür ama bebeği de epey bir değişmiştir, gözünden kaçmaz.

“Bu çok değişmiş” der Kafka’ya.

“Yolculuk değiştirir” der Kafka.

Yola düşeni, yolu uzun olanı, yol yorgununu değiştirir yolculuk ve değişim, Kafka‘nın “Değişimi” bile olsa iyidir, şarttır.

Değişmiyorsa insanlar, değişmiyorsa sistemler, değişmiyorsa sıfatlar, yolculuk bitmiş demektir.

Yolu bitenin mezardır yeri…

Yürüyelim arkadaşlar!