Bayramlar bayram ola...

Güneş yükselmeden kuşluk yerine

Bir adam camiden döndü evine

Oturdu sessizce yer minderine

Kızı “bayram” dedi, yalın ayaklı

Adam “bayram” dedi, tam ağlamaklı

Eli öpüldükçe içi burkuldu

Konuşmak istedi, dili tutuldu

Güç belâ ağzından bir “offff” kurtuldu

Oğlu “bayram” dedi, sırtı yamalı

Adam “he ya” dedi, gözü kapalı

Düşündü kış yakın, evde odun yok

Tenekede yağ yok, çuvalda un yok

Yok yoka karışmış; tuz yok, sabun yok

Avrat “bayram” dedi, eğdi başını

Adam “evet”dedi, sıktı dişini

Çalışsa ne iş var, ne cepte para

Dağ oldu içinde büyüyen yara

Dikti gözlerini karşı duvara

Takvim “bayram” dedi, silindi yazı

Adam “öyle” dedi, bağrında sızı

Döndürse yönünü herhangi dosta

Yaralı, gariban, dul, yetim, hasta

Yıllar, aylar, günler erirken yasta

Yer, gök “bayram” dedi, ağzını açtı

Adam “bayram” dedi, evinden kaçtı

(Abdurrahim KARAKOÇ )