Ah çocuklar!

Yaşınız küçük diye izin vermeyin hiçbir şeyin sizden gizlenmesine. İnanmayın, güvenmeyin sakın biz büyüklere.

Öküze ön tarafından, eşeğe arka tarafından, cahil cühelaya hiçbir taraftan yaklaşmayın. Atın tepmeyeni, itin kapmayanı olmaz çocuklar; kollayın kendinizi, gayrı bizim bize hayrımız yok.

Sakın şaşırmayın, bir yaşına basan çocuğun yürümesine, ikisinde çat pat konuşmasına. Ya da ne bileyim, eşeğin semer altına girip de kendi ağırlığının icabında iki katını kaldırmasına. Çocuk bu, yürümeyecek de uçacak mı? Konuşmayacak da ötecek mi? Eşek bu, semer yerine bikini mi giyecek? Şaşırmak, aptal hayretlere kapılmak biz büyüklerin küçüklüğüdür çocuklar.

Kazanmamak kaybetmek değildir çocuklar! Ya da kazanmak her zaman kazanç değildir! Siz, sol memeniz altındaki cevahiri dinleyin. Biz büyüklerin, alayımızın gözü kendi uğraştığımız işten başka işlerde. Bizimle göz göze gelmeyin, koruyun kendinizi.

“Devlet Ana” vardır çocuklar, bilirsiniz. Sarar, sarmalar, sever... Barışıktır, anaçtır; yaşatır. Boşverin “Devlet Baba” cılara...

Bi de hep gülün çocuklar! Yaban gülü gibi gülün. Güz gülü gibi gülün.

Ne demek tedirginlik! Ne demek hüzün! Nasrettin Hoca’nın ömür sürdüğü topraklar burası; siz gülmezseniz, bundan daha yaman bi çelişki olabilir mi?

Gülüyoruz belli ki ağlanacak hâlimize çocuklar! Demiş ya Todar Divor “Mizah, dünyamızı gülünç olmaktan kurtarır” diye, işte ondan mütevellit; birer fıkra gibiyiz biz büyükler, mizahımızı yapmak size ödev!