Çarşı Ekmeğinin Hasretinden Zam Yağmuruna

“Çarşı Ekmeği” diye bildik ve diye diye büyüdük, geldik bugüne…

Çarşıya pazara gittiğinde evin büyükleri, köye dönerken illaki birkaç çarşı ekmeği de alıp getirirlerdi “çocukların hakkı” vicdanıyla… Gaz, tuz, yağ, çay ve de şeker, en ucuzundan üçüncü mevkiden falan…

Damağında darı ekmeğinin nasırı olmayana nasıl anlatılır ki çarşı ekmeği!

Kabuğu incecik bir çıtırlıkta ve içi pamuktan yumuşak… Kokusu dersen; cennet böyle kokuyor olsa gerekti. Koklamalara, koklayarak yemelere, yerken koklamalara doyamadığımız çarşı ekmeği.

Yolu, izi yok yerlerin, imi, timi olmayan zamanlarıydı; ışık da ekmek de ateş de uzaktan, zor ve pahalı gelirdi. Işığı gazyağından sağardı, camı isli gaz lambası; ağustosta ateşböceği gibi. Ekmekse önce emek demekti, alın teriydi; ister darıdan olsun ister çarşıdan gelsin.

Ekmek dediğin evvela mukaddesti, Kelamı Kadim’den az sonra… Ekmek dediğin, ister darıdan ister çarşı ekmeği, öpülüp de üç kere, her defasında başa götürülesiydi şeyh ve de şıh eli gibi…

Evliyalar ve de embiyalar kabrindeki nurdu ateş! Ateş dediğin bambaşka ve de ağır meşakkatle gelirdi ocağa, o ocak yaz kış hep kor közlü kalacaktır, kalmalıdır; kolay iş değildir öyle… Uzak ormanların, işi bitmiş asırlık ağaçları, sırtta, omuzda taşınarak ve tekmil sırtlar omuzlar aşınıp soyulup, pembe sulu yaralar bağlayarak…

“Dünkü çocuk” dedikleriydim dün, şimdilerde yarım asırlık oldum neredeyse. Işığın da ateşin de ekmeğin de hep zor ve pahalı geldiğini bilirim bir tek. Yüz yıllık adamlar dinledim, doksan yıllık kadınlarla evli; kadim hikâyeymiş, belledim; ışığın, ateşin ve ekmeğin varlık içindeki yokluğunu…

“Eeee?” si şu!

Elektriğe zam!

Doğalgaza, benzine ve de mazota zam!

En nihayet ekmek iki buçuk lira olacakmış ya da olmuş mu ne!

Valla azizim benim için haber değeri yok! Çünkü mevzu eski, yara ince…

Çözüm mü; bozuk düzende sağlam çark olmaz!

Açlığın dini olmaz

Yoksulluğun vatanı