Mustafa YILDIRIM

“Muhalefete Muhalefet Edilmez!” Karanlık vadilerde Türkleri avanak yerine koymuşlar, her yana selam çakıyorlar; “Helalleşiyorlar”  ve “Normalleşiyorlar!” Yetmeyince dağıtacak mavi boncuklar, tarihi çarpıtıyorlar ve her gün, her an azdıkça azan Azınlık milliyetçilerinin önünde eğiliyorlar; sınırları aşarak Türk düşmanları önünde de bayraklaşıyorlar! İçerde, dışarda yanaşacak, yamanacak  fenomen  arıyorlar ve aradıklarını Ortadoğu’da, Avrupa’da, kuzeyde, güneyde, batıda, doğuda ve elbette...

Türkiye Cumhuriyeti yönetimi, 1996’da hükümet oluveren, yeni rejim isteyen, köklü siyasal teşkilatın eline geçti. Rejimin kökten değişeceğini “demokrasi” diyerek görmekten kaçınan partiler ya hükümet ortağı oldular ya da sözde “muhalefet” gösterisiyle destekleyerek -tıpkı bugünküler gibi- halkı uyutmayı sürdürdüler. Oysa, T.C. devlet düzeninin kökten değiştirilebileceğini anlayan, tıpkı bugünkü gibi, sonucu umutla bekleyen başkaları da vardı. İdeallerini, amaçlarını, isteklerini, artık üstü...

Zincirlenerek Kabe çevresinde kırbaçlanarak dolaştırılırken can veren, tulumbalarla gaz yağı püskürtülerek tutuşturulan Askeri merkezde, uyur uykularında yakılan genç Türk subaylarını unutma! Unutma! Suriye-Der'a istasyonunda vagonlarda, Arap cembiyesiyle boğazı kesilen Türk kadınlarını, yaşlıları, çocukları, yaralı askerleri... Unutma! Kumandan Mustafa Kemal'in askerlerini Halep'te arkadan vuran Faysal bin Hüseyin el-Haşimi eşkıyalarını! Ağzına "Türk" sözü yakışmayanların ve "Türküm"...