SOFRA…

Ünlü biri sofraya oturuyor.

Video açılıyor.

Milyonlar izliyor.

Masada ne var?

Yemek.

Gösteriş.

Işık.

Filtre.

Altına yorumlar:

“Harikasın…”

“Efsane…”

“Bayıldım…”

Oysa bizim kültür çoktan söylemişti aslında:

Zenginin malı fakirin ağzını yorarmış.

Bugün olan tam da bu.

O sofraya oturma ihtimali olmayan insanlar, o sofrayı konuşuyor.

Tabakları sayıyor.

Fiyat tahmini yapıyor.

Hayranlıkla izliyor.

Ağız yoruluyor.

Hayat değişmiyor.

Aynı gün biri çıkıyor:

Deprem diyor.

Sağlık diyor.

Eğitim diyor.

Güvenlik diyor.

Sessizlik.

Çünkü deprem eğlendirmiyor.

Sağlık izlenme getirmiyor.

Eğitim dikkat çekmiyor.

Gerçekler parlak değil.

Sosyoloji bunu uzun uzun anlatır:

Gösteri büyür, sorumluluk küçülür.

Psikoloji daha kısa söyler:

Haz kolaydır.

Vicdan emek ister.

Ve o atasözünün devamını biz yazıyoruz artık davranışlarımızla:

Zenginin malı sadece fakirin ağzını değil, zamanını da yoruyor.

Dikkatini de yoruyor.

Gerçeklerden koparıyor.

Sonra soruyoruz:

“Neden bu kadar yüzeysel olduk?”

Cevap basit.

Sofrayı seyretmeye devam edersen,

enkazı konuşacak mecâlin kalmaz.

Ne izliyorsak oyuz demek ki?