ESKİDEN...

Eskiden bir şeyler değil, çok şeyler eksikti, yokluklar yoksulluk ve kuyruklar vardı, lakin komşuluk ilişkileri sağlam ve mükemmeldi. Çoğu zaman yaşı kemale ermişler iç çekerek nerede o eski yıllar, eski bayramlar şeklinde söylemde bulunmayı ihmal etmemektedir.

Zor koşullara karşın dayanışma, yardımlaşmanın güzellikleri yaşanıyor birlikten kuvvet doğduğu adeta kanıtlanıyordu. Özgüven sonsuz yüksek, karşılıksız iyilik, sınırsız sevgi ve saygıdan besleniyordu insanlar. Sokaklarda, siyasette alabildiğince hoşgörü, sporda kardeşlik yaşana dursun, mahalle kızlarını koruyup gözeten genç delikanlılar güzellik yansımalarıydı.

Yaşanan mutluluğun huzurun tarifi mümkün olsa şimdi ovalara dağlara haykırırdım!

O yıllarda güzel olan hoşgörüyle donanmış insanlık tamamdı insanlık…

Yetmiş yıl geriye gittiğimizde sanki yüz yıl ileriye gitmiş gibi hissettiğimiz o muhteşem güzel yılları özlüyoruz.

Silah çıktı mertlik bozuldu da teknolojiyle de bozuldu insanlık, çürüdü tüm değerler varsa yoksa para, kokuşmuş kirli paraya esir oldu insanlık, namertler türedi bozuldu ekmek.

Toplumlarda hızla zenginleşenler, zeki insanlar değillerdir, daha ahlaksız insanlardır.

Eskiden neler yoktu; köyleri şehirlere bağlayan yollar, elektrik, bilgisayar, televizyon cep telefonu yoktu, bir adımda gider gelirdik uzak okula yağmur boran altında üşümezdik. Taksi yoktu iş yerimize, okullara yaya giderdik, soğukta ayazda yağmurlu havalarda yorulmadan usanmadan,

Mutluyduk çocukluğumuzda…

Neler vardı; adalet, hukuk, eşitlik, yardımlaşmayla bütünleşiyordu dünyamız,

Yarım kaldı umutlarımız, geleceğimiz, hayallerimiz...