Aklı Cemal'de Emanet Kaldı

Eskimiş saç rengini

sarıya saklamıştı Mualla Abla

Saçı genç

esas yaşını kapatmıştı boyayla

Yağı belinden taşan

basma etekli Makbule Teyze

on numara örgü şişi hep ellinde

kıyısı fırfırlı paspas örüyordu

diğer örgülerden arta kalan iplerle

Geçmişten ibaretti her şey

geleceğin geleceği muamma

Kelimelerin yerini değiştirerek

değiştirilemiyordu kader

Kız kurusu demesinler diye

nemlendirici krem sürdü yüzüne hep Mualla Abla

Alışmıştı o da

aklından vazgeçmeye

aklı emanetteydi, eski hikâyesi Cemal Abi’de

Ne doktorlar

ne mühendisler istemedi de

o, hiç vazgeçmedi

hep istedi

“Cemal” dedi ille de

Yılları ardında bıraktı Mualla Abla

artık birçok şeyi yanlış hatırlıyordu

İnsan doğası işte

nasıl gelirse işine

Eskimiş saç rengini

sarıya saklamıştı Mualla Abla

Usul usul bulanmıştı hafızası da

hafıza dediğin mayın tarlasıydı

kontrolsüz dolanmamak lazımdı

üzerinde

Zevkine düşkündü

ve kolay işti

kullanmak zevkine düşkünü

Cemal Abi

fena kullanmıştı Mualla Abla’yı

Seksenindeyken bi huzur evinde

sıfırındayken bi cami avlusunda

unutulanlar gibi unutmuştu sonra da

Mualla Abla’yı Cemal Abi

Kötü günlerdi bir de

Eklerinden daha ucuza satılan

abazan fantezisi

bulvar gazetelerinin

üçüncü sayfalarında

iğfal ediliyordu ülkem

El yordamıyla

yol bulma derdindeydi

Mualla Abla

Yüzü nemli

kız kurusu

çekip gitmiş

öldü dediler

öyle dediler.