OKUYABİLMEK

Anadolu kadını vefakâr, cefakârdır, içten ve samimidir, güler yüzlüdür, tarlada çalışan, ev içerisinde hamarat, çocuğunu emziren ve de ailesini besleyendir.

Hayatın her alanındadır.

Tarlada çalıştıkları esnada kaza yapan aracın yanına giderler, acılar içerisinde yerde yatan şoföre bir şeyin var mı diye sorduklarında, Canı fena halde yanan şoför, “teyze; çektiğim acıyı yüzümden okuyamıyor musun” der.

Bunun üzerine teyze de “okuma yazmam yok” der, ifadesindeki samimiyet ne kadar anlamlıdır.

Evet,

Eğitim öğretim hakkından yoksun bırakıldıklarından ötürü okuryazar değillerdir ama hayatın içerisindedirler, hiç kimse Anadolu kadınını cahil yerine koyamaz. Osmanlı yönetiminde nüfus sayımında inek ve koyunların kayıtları tutulurken kadın yok hükmünde muameleye tabi tutulması kabul edilir değildir. Cumhuriyetin ilanıyla beraber M. Kemal Atatürk Anadolu kadınlarına vermiş olduğu haklarla birlikte büyük saygınlık kazandırarak çalışma ve sosyal hayattaki yerini almışlardır.

Zira

Okutulmayarak cahil kalmaları kör olası bağnaz anlayış karanlığındadır.

Bu anlayış kırılarak yok edilmelidir ki;

Neşeyi

Tasayı

Sevinci

Acıyı iyi okuyabilsinler.