İŞ- AŞ- EŞ

Dinlerin ana ilkesi sevgi ve ahlaktır, fakat çağımızın ahlaksal değerleri o denli değişmiştir ki, tüm bunları din dogmalarına göre ayarlamak imkânsızdır.

Aç ve çıplak insanları dua ve ibadetle doyurmaya olanak yoktur.

Bireysel vicdanların doğal servetleri haline getirmek için zorlamak ve halkın anlamadıkları bir dinin gizemli cümleleri ile uyuşturmaya çalışmak tanrının, aklın ve medeniyetin bilgeliklerine aykırıdır.

Kaldı ki Afrika yamyamları bile ileri gitme yolunda ilerlemeye çalışırken, ulusumuz insanlarını ortaçağ karanlığına sürüklemeye çalışmak iğrenç olduğu kadar utanılası bir haldir ve ahlaktan da uzak bir anlayıştır.

İnsanlar sadece camilerin saflarında eşit, sokaklarda adaletsizlik, acımasızlık ve zalimlik hüküm sürmektedir. Bu anlayış sürdüğü sürece de dinlerin saygınlığı ortadan kalkacağı gibi insanlar dinden uzaklaşmaktadır.

Kutsal olan şey insanın onurlu yaşamasıdır.

Bu bağlamda; insan hayatının en önemli safhaları İŞ-AŞ ve EŞ’TİR.

Kaliteli ve uzun soluklu eğitim sonucunda her birey sofrasına Aş getirmek üzere İş sahibi olmalıdır.

Sonrasında elbette Eş…

Zira tüm kötülüklerin ana kaynağı cahillik ve işsizlikten gelmektedir.

Utanması gereken aç ve yoksul insanlar değil onlara imkânları sağlamayan siyasetçiler olmalıdır.

Tüm olumsuzluklar biri birini tamamlayan zincirin halkaları gibidir, İş olmazsa aş olmaz, aş olmazsa eş olmayacaktır.

İş, Aş ve eş bağlamında güçlü toplumlar yaratılır.

İnsanlar birbirilerine karşı saygı ve sevgi gösterirlerse kuvvetliler zayıfları avlayamaz, zenginlerde yoksulları asla baskı altına alamaz.

Rousseau’ya göre; "Hiçbir insan başkasını satın alacak kadar zengin, hiçbir insanda kendini satacak kadar yoksul olmamalıdır."