Fındık İhracatında Denge Değişti: Hacim Azaldı, Gelir Gücünü Korudu

Türkiye’nin stratejik tarım ürünlerinden fındıkta 2025/26 sezonunun ilk yedi ayına ilişkin veriler, sektörde alışılmış dengelerin değiştiğini ortaya koydu. Karadeniz Fındık ve Mamulleri İhracatçıları Birliği tarafından paylaşılan istatistiklere göre ihracat miktarında sert bir düşüş yaşanırken, toplam gelirdeki kayıp daha sınırlı kaldı.

İhracat Hacminde Yüzde 47’lik Gerileme

1 Eylül 2025 ile 31 Mart 2026 tarihleri arasını kapsayan dönemde Türkiye’nin fındık ihracatı 111 bin 710 ton seviyesinde gerçekleşti. Bir önceki sezonun aynı döneminde kaydedilen 212 bin 416 tonluk ihracata kıyasla yaklaşık %47 oranında düşüş yaşandı.

Buna karşın ihracat geliri 1 milyar 445 milyon dolar olarak hesaplandı. Geçen yılın aynı döneminde 1 milyar 732 milyon dolar olan gelirle karşılaştırıldığında, miktardaki sert düşüşe rağmen daha sınırlı bir gerileme dikkat çekti. Bu durum, birim fiyatların yükseldiğine işaret ediyor.

Mart Verileri Eğilimi Doğruladı

Sezonun önemli aylarından Martta da benzer bir tablo gözlendi.

• Mart 2026: 19 bin 153 ton

• Mart 2025: 26 bin 341 ton

• Mart 2024: 24 bin 340 ton

İhracat miktarı önceki yılların gerisinde kalmasına rağmen, Mart 2026’da elde edilen 272 milyon dolarlık gelir, fiyatların ihracat performansını desteklemeye devam ettiğini ortaya koydu.

Geliri Fiyatlar Ayakta Tutuyor

Sektör uzmanları, ihracat hacmindeki daralmaya rağmen gelirin güçlü kalmasını birkaç temel nedene bağlıyor:

• Üründe yaşanan arz daralması

• Artan üretim ve lojistik maliyetleri

• Uluslararası piyasalarda yükselen fiyatlar

Bu faktörler, daha az ürünle daha yüksek birim gelir elde edilmesini sağladı.

Sezonun Kalanı Belirsiz

Veriler, 2025/26 sezonunun önceki iki sezona kıyasla belirgin şekilde geride ilerlediğini gösteriyor. Sektör temsilcileri, kalan aylarda ihracatın hız kazanmasının zor olduğunu belirtirken, yüksek fiyat seviyelerinin toplam geliri dengeleyebileceğini vurguluyor.

Haftanın Değerlendirmesi

Fındık sektöründe ortaya çıkan bu tablo, üretim ve verimlilik konularının daha fazla ertelenemeyeceğini gösteriyor. Miktar düşerken gelirin korunması kısa vadede avantaj sağlasa da, uzun vadede sürdürülebilirlik için yapısal adımların gerekliliği giderek daha fazla hissediliyor.