1980-81: ORDUSPOR’UN HÜZÜN YILI

Arkadaşlar; bu yazımda Orduspor’un tarihinde ilk kez küme düştüğü 1980-81 sezonunu, anlatabildiğim kadarıyla kaleme alacağım. Kuruluş aşamalarına, evveliyatına girmeden doğrudan o sezona odaklanmak istiyorum.

Her sene olduğu gibi sezon başı kampımızı Mesudiye’nin Keyfalan Yaylası’nda tamamlamıştık. Ancak maçlar başladığında sezona istediğimiz gibi bir başlangıç yapamadık. Daha önceki sezonlarda olduğu gibi "sonradan açılırız" diye umut ediyorduk. Öyle ya; Avrupa Kupası’na katıldığımız sezon bile ilk yarıyı sonlarda tamamlamış, spor kamuoyunun "düşer" dediği Orduspor, ikinci yarıdaki muazzam futboluyla lige damga vurarak dördüncü olmuş ve tarihinin en büyük başarısını yakalamıştı. Kadromuz, o iki sezon önceki kadronun bir-iki değişiklikle neredeyse aynısıydı. Ama bir şeyler iyi gitmiyordu. İyi oynamamıza rağmen aldığımız mağlubiyetler ve beraberliklerle bir anda ligin dibine demir atmıştık.

Tam olarak hatırlamıyorum ama sekizinci veya dokuzuncu haftada antrenör değişikliğine gidildi. Takımın başına, yakın zamanda vefat eden ve mekanı cennet olsun dediğimiz Candan Dumanlı getirildi. Candan Hoca; iyi niyetli, esprili, yıllarca Ankaragücü’nde futbol oynamış ve teknik direktörlük yapmış deneyimli bir isimdi. Kendisi aynı zamanda Genç Milli Takım’dan da hocamdı. Bulgaristan’ın Haskova şehrinde Bulgaristan Genç Milli Takımı’nı 1-0 mağlup ettiğimiz maçın golünü, benim asistimle Şenol Çorlu atmıştı. Şenol o yıl Ankara Petrol Ofisi’nden bize transfer olmuştu.

Şunu da belirtmek isterim: Orduspor’un kurulduğu 1967 yılından 90’lı yıllara kadar gelen teknik direktörler, hakikaten futbolun içinden gelmiş çok kaliteli isimlerdi. Bir örnek vereyim; 1976-77 yılında Beşiktaş’ı çalıştıran İsmet Arıkan, hemen ertesi sezon Orduspor’un başındaydı. O yıllarda stat bakımı yapılırdı; biz takım olarak haftada sadece bir gün, Perşembe günleri 19 Eylül Stadyumu’na çift kale maç için girerdik. Antrenmanlarımızı ise kulübün önündeki toprak sahada yapardık.

Ancak o sene ne oldu bilmiyorum, herhalde stadın bakımından kaynaklı olmalı; idmanlarımızı sürekli kulübün önündeki toprak sahada ve hep çift kale yaparak geçirmeye başladık. Normalde Türkiye’deki tüm takımlarda program bellidir: Pazar maç, Pazartesi istirahat, Salı normal antrenman, Çarşamba kondisyon, Perşembe takımı belirlemek için çift kale, Cuma istirahat ve Cumartesi ter idmanı. Ama biz hep çift kale yapıyorduk. Bu maçlar "Gençler" ve "İhtiyarlar" (biz öyle derdik) arasında çok iddialı geçerdi. Ne hikmetse biz gençler olarak çok nadir yenerdik; hakemliği de Candan Hoca yapardı. Kulübün önü tıklım tıklım seyirci dolardı.

Seyirci vardı ama maçlar iyi gitmiyordu. İyi mücadele etmemize rağmen son dakikalarda yediğimiz gollerle yeniliyorduk. O dönem bir spor gazetesi, "Maçlar 80 dakika oynansa Orduspor ilk beşte olurdu" diye manşet atmıştı. Haftalık Foto Maç dergisi de aynı haberi yapmıştı. Maalesef bataklık gibiydik; kurtulmaya çalıştıkça batıyorduk. Kimsenin "Kral Çıplak" demediği o yıl; Rizespor ve Mersin İdman Yurdu’nun ardından küme düşen üçüncü takım olduk.

Taraftara gelince... Yıllarca Orduspor’un başarısını görmüş, takımı Avrupa’da seyretmiş olan o kitle artık yeni bir heyecan istiyordu. O sene kulübün önünde Ramazan turnuvaları düzenleniyordu. Pazar günü bizim Süper Lig maçımız varken tribünler boş kalıyor, yan taraftaki turnuva maçları ise tıklım tıklım doluyordu.

Yönetim bazında bakarsak; bence Ordu’nun ve Orduspor’un en büyük şansı 1967’den 1986’ya kadar görev yapan başkan ve yöneticilerdir. Maç hasılatından başka geliri olmayan kulüpte bir ilki gerçekleştirerek, altyapıdan ve amatör takımlardan keşfettikleri gençleri Türk futboluna kazandırdılar. Bunu para, şöhret ya da siyaset için değil; sadece Orduyu ve Orduspor’u sevdikleri için yaptılar.

Peki ya 1986’dan sonra gelenler ne yaptılar? Orduspor neden bu hale geldi? Neden bölündü? Valla arkadaşlar, o kadar yazılacak çizilecek şey var ki... Şimdilik burada kesiyorum.

Hoşçakalın.