Gürsel YILDIRIM

“Atları bağlayın geceyi burada geçireceğiz”  diyor yazar Melisa KESMEZ. Yıllar önce Kiçi Falcaca deresinin yanındaki köy değirmeninin sorumlusu Hamdi dayı da değirmene buğday öğütmeye gelenlere böyle yer gösteriyordu. Dağ kavaklarının gölgeliğine çekilen atların yükü indiriliyor, değirmen içinde sıraya konuluyordu. Değirmen ta zamanın Rum ustaları tarafından yapılmış, öğütücü taşları özenle ıslanmamış kil taşlarından seçilmiş, değirmenin oluğu dönecek çarkın kepçelerine akacak şekilde...

Çocukluğumun önemli ögelerinden biri radyomuzdu. Efendibabamın odasındaki aynalı konsülün üstünde duran radyoyu açıp türküler dinlemek en hasret çektiğimiz andı. O ofisinde at üzerinde kocaman Atatürk fotoğrafı bulunan ofisine gittiğinde üst kata çıkar, düğmesini hafifçe kıvırır “Yurttan Sesler”  korosunun türkülerini dinlerdik. Ta o günlerden Bedia Akartürk’ün “Mektebin Bacaları” türküsünü dilime pelesenk etmiştim.       “Mektebin bacaları, ders verir hocaları”        Daha sonraki yıllarda...

“Ben bu yaylaya yayla mı derim”      Doğa kendini bütün güzelliği ile sunarken insanoğlunun ihanetine uğraması garip bir tecelli olsa gerek. Ondan aldığımız her şeyi tüketirken, bitmez iştahla yerken doğanın aklına hiç te gocunmak gelmiyor. Belki bazen insanoğluna ders olsun diye dolup taşıyor, haşmetli fırtınalarıyla korku vermek istiyor, gemileri batırıyor, toprağını azıcık ta olsa kaydırıyor. Ama biz büyüttüğü ormanı yakmaktan, sularının önüne bentler çekmekten, verimli topraklara...