BAYRAM AYBASTI

Eskiden Kurban Bayramı yaklaşınca mahallelerde hayat değişirdi. Sokakların ritmi bile farklı olurdu. Besici gelirdi. Pazarlık uzardı. Çocuklar kurbanlığın etrafında dönerdi. Kasap önünde beklemek bile bir ritüeldi. Şimdi ise sahne sessiz. Kalabalık sokakta değil… ekranda. Ve soru aynı: “En uygun vekalet nerede?” Ama aslında değişen soru başka: “Bu ibadet, hayatın neresinde duruyor?” Çünkü artık kurban sadece ibadet değil. Bir ekonomik gerçek. Bir tercih değil, bir denge meselesi. 2026...

Bir mecliste sohbet ediliyormuş… Amerikalı başlamış: -Biz Mars’a gideceğiz, demiş. Alman: -Biz yakıtsız çalışan otomobil üreteceğiz, demiş. Fransız: -Atom bombasını etkisiz hale getirecek projelerimiz var, demiş. Bizim Karadenizli de geri kalmamak için atılmış: -Biz de güneşe gideceğiz, demiş. Masadakiler şaşırmış: -Güneşe gidemezsiniz, güneş yakar! Karadenizli gülümsemiş: -O kadar da enayi değiliz tabi… Akşam serinliğinde gideceğiz. ………….. Bir başka hikâye… Fizikçi, matematikçi, kimyacı,...

Bir belediye başkanı çıkıyor… “3 çocuk yapana para, 8 çocuk yapana iş, 10 çocuk yapana sıfır araba vereceğiz” diyor… İnsan ilk duyunca refleks olarak gülüyor. “Herhalde 1 Nisan şakası” diye düşünüyor. Çünkü aklı başında hiçbir yönetici, çocuk yapmayı kampanya broşüründeki çekiliş hediyesine çevirmez diye inanmak istiyorsun. Sonra haberin gerçek olduğunu öğreniyorsun… İşte asıl trajedi orada başlıyor. Çocuk dediğin şey nüfus istatistiğindeki rakam değildir. Excel tablosunda artı hanesi hiç...