Birol Öztürk

“19 Mayıs Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı” münasebetiyle Anıtkabir yine ve hep, cevahirimiz olacak. Anıtkabir’e gitmenin ve Anıtkabir’den dönmenin bir adabı, edebi, usulü, esası vardır. Ona geçmeden önce Atatürk’ün “Ey Türk Gençliği” diye cumhuriyeti teslim ettiği, namına bayram tertip edilen o gençlikten bahsedelim biraz. Ata, neden “gençlik” e emanet etmiştir cumhuriyeti? Neden asker, polis değil? Öğretmen , doktor değil? Yazar, şair, ressam değil? Neden, kırk yaş üstü, altmış...

Mahir Buğra Karagön… Sadece on altı yaşındaydı Mahir… Hatay’da yaşıyordu ve MESEM öğrencisiydi. MESEM’in müfredatı gereği çıraktı o da; bir pastanede… Çok iyi pastacı olacak, bir pastane açacak ve kendi işinin patronu olacaktı Mahir, belki de illaki de! Ulan Mahir çakmak çakmak MESEM mi? Eskinin “Çıraklık Eğitim Merkezi” zamane “Mesleki Eğitim Merkezi” yani aynı bokun lacivertti. Çalıştığı alanda elektrik kaçağı vardı Mahir’in ve bunu patron da biliyordu. Yani Cohen’in dediği gibi...

Zamanın behrinde, ülkenin birinde bir kral varmış. Bu kral, çarşıda çok güzel bir kadın görmüş ve de hemen vurulmuş. Araştırılıp, taraştırılmış ve semtin en meşhur ve de çok sevilen, saygı duyulan demircisinin karısı olduğu anlaşılmış. “Kellesini vuralım demircinin, alalım karısını” demiş, kralın “hınk” deyicileri. “Yok” demiş kral. “Demirci seviliyor çok” demiş. “Başka ve akla uygun bir çare” demiş. Demiş de demiş, çareyi de kendisi bulmuş yine. Çağırmış demirciyi huzura “şafak vaktine kadar...