"Sen Hiç Böyle Bir Ağaç Yetiştirdin mi ki Keseceksin?"

Ata’nın bahçe mimarı, şimdilerde peyzaj mimarı diyorlar sanırım, Mevlüt Baysal Çankaya Köşkü’nün bir yanındaki bahçeyi düzenlemektedir; şimdiki adıyla mizanpajını yapmaktadır.

Bir gün Ata, yaveri ve Mevlüt Baysal bahçede dolaşmaktadırlar. Çok yaşlı ve de büyük, geniş bir ağaç çıkar önlerine. Ağacın bir yanı dik bir sırta, diğer yanı suyu kurmuş, çekilmiş, çekilerek kurumuş bir havuza bakmaktadır. Ata, ağaca yaslana sürtüne kurumuş havuz tarafına geçer.

Ata’nın bu, sürtünen, yaslanan hâline bakıp durumdan vazife çıkarır Mevlüt Baysal.

“Emrederseniz derhal keselim Paşam” der.

O ki Atatürk, doğayı, doğada en çok da ağacı… Hayvanları, hayvanlardan en çok da köpeği… Çiçekleri, çiçeklerden en çok da kırmızı karanfili sevmektedir.

“Yahu” der Ata, Mevlüt Baysal’a hitaben.

“Sen, hayatında hiç böyle bir ağaç yetiştirdin mi ki keseceksin” der, mermi sıkar gibi.

Yani azizim, bu memleketin bir tek ağacı üzerinde tasarrufta bulunurken bile bir duracaksın, düşüneceksin; cüret ettiğin tasarrufa ehliyetin var mı, hakkın var mı!

İşte bu sorgulamayı vazife bilip bilmemenin adıdır liyakat ve vatan sevgisi.