Radyonun resimlisidir işte!

- Ne ters cevap veriyorsun lan?

- Ee ters soru soruyorsun!

- Bir emrin var mı baba?

- Var ama sana verip ziyan etmek istemiyorum.

- Bi şey duydum. Doğru mu?

- Sen duyduğuna göre, yalandır.

- Orada dur Latif, fazla yaklaşma. Biliyorsun, bahçede zararlı ot istemiyoruz.

- Nedir o?

- Vizontele!

-Ne işe yarar ki?

-Dünyayı evimize getirecek.

-Niye ki?

-Bir insan memleketini niye sever? Başka şansı yoktur da o yüzden !

- Nedir bu?

- İçinde yaramın kabuğu var.

- Yaranın kabuğu mu!

- Seninle ilk buluştuğum gün düşmüştüm hani, kanamıştı. Sonra yara kurudu, ben de kabuğunu sakladım. İkimizin yarasıdır diye. Düşündüm ki fotoğraf vermekten iyidir. Fotoğrafa bakar bakar alışırsın. Ama yara öyle değildir. Etimden bir parçadır. Ne zaman baksan acırsın.

- İnsan sevdiğine yarasını verir mi?

İyi ki sanat var, iyi ki sanatçılar var. Acılarımızı, umutlarımızı, umutsuzluklarımızı, mutlu ve acı sonlarımızı bu kadar etkin nasıl anlatıp anlar ve aktarırdık?

İyi ki sanat var, yoksa delirirdik!