DÜNYA BARUT KOKUYOR…!

Bir tarafta Ukrayna – Rusya savaşı.

Bir tarafta İran – Amerika Birleşik Devletleri – İsrail gerilimi.

Haritalar yanıyor.

Anneler ağlıyor.

Çocuklar susuyor.

Amerika ve İsrail İran’a doğrudan saldırırsa ne olur?

Bölge ateşe döner.

Sadece Tahran değil.

Sadece Tel Aviv değil.

Lübnan yanar.

Suriye karışır.

Irak sallanır.

Petrol fırlar.

Ekonomi çöker.

Göç dalgası büyür.

Savaş başlar ama nerede biter bilinmez.

“Rejim değişir mi?”

Tarihe bakalım.

Afganistan değişti mi?

Yirmi yıl savaş.

Trilyonlarca dolar.

Sonuç?

Yine karanlık.

Dış müdahale, rejimi zayıflatır.

Ama toplumu da parçalar.

En çok da kadınlar kaybeder.

İran’daki kadınların özgürlük mücadelesi bombayla değil, bilinçle büyür.

Demokrasi uçaktan paraşütle inmez.

“İstikrar sağlanır mı?”

Savaşın olduğu yerde istikrar olmaz.

Savaşta kazanan silah tüccarıdır.

Kaybeden halktır.

Bir füzenin maliyetiyle kaç okul yapılır?

Bir savaş gemisiyle kaç hastane kurulur?

Bir yıllık askeri bütçeyle kaç ülke açlıktan kurtulur?

Cevap acı.

Ama gerçek.

Neden masada konuşulmuyor?

Çünkü ego var.

Çünkü güç sarhoşluğu var.

Çünkü siyaset kısa vadeli.

Barış sabır ister.

Savaş alkış getirir.

Liderler seçim düşünür.

Halk yarınını.

Savaş kolaydır.

Bir imza.

Bir emir.

Bir düğme.

Barış zordur.

Empati ister.

Cesaret ister.

Geri adım atmayı ister.

En zor olanı.

Gururu yenmektir.

Bugün Ukrayna’da çocuklar bodrumda.

Gazze’de insanlar enkaz altında.

İran’da gençler korku içinde.

Rusya’da anneler endişeli.

Amerika’da asker aileleri tedirgin.

İsrail’de sirenler susmuyor.

Savaş coğrafya seçmez.

Acı milliyet sormaz.

Daha öncede yazmıştım bu dünya 4,5 milyar yaşında.

İnsan ömrü 70 yıl.

Bu kısacık zamanda

neden birbirimizi yok ederiz?

Bir virüs geldi.

Herkesi eşitledi.

Zengini de fakiri de.

Hiç mi ders almadık?

Belki de sorun toprak değil.

Petrol değil.

Nükleer değil.

Sorun insanın içindeki bitmeyen hırs.

Oysa sevgi bulaşıcıdır.

Adalet güçlüdür.

Diyalog mümkündür.

Savaş değil.

Barış cesaret ister.

Ve belki de en büyük devrim,

silah bırakıp

masaya oturmaktır.