Üçüncü Zil

Tiyatroda “üçüncü zil” diye bir tabir vardır.

Üçüncü zil çaldığında, her şeyi geride bırakır oyuncu ve sahneye çıkar.

Az önce evladını, eşini, anasını babasını, en yakın dostunu toprağa vermiş de olabilir, hayatının kazığını yediğini, ihanetin en hainine maruz kaldığını öğrenmiş de olabilir, neyi var neyi yok tüm dünyalığını kaybetmiş de olabilir… Her şey olabilir, olabilir; üçüncü zil çaldığında sahneye çıkmamışsa bir oyuncu, bilki canı bedeninde değildir.

Zihni Göktay, özellikle Kemal Sunal filmlerinin komiklerindendir. Onlarca başarılı tiyatro oyunu, en kralı da “Lüküs Hayat”tır bence… “Kuruntu Ailesi” gibi “Bizimkiler” gibi “Cennet Mahallesi” gibi “Avrupa Yakası” gibi efsane düzlerin koca çınarı…

Oyuncuydu Zihni Göktay, başka da iş bilmezdi. Parayla pulla, servetle şehvetle işi yoktu onların ve ne acı ki, boşlukları dolmuyor, dolmayacak da…

Ve üçüncü zil çaldı!

Perde açıldı!

Bu defa da Zihni Göktay sadık kalmadı randevusuna…

Zaman, tüm mevzuların üzerini örter, bu mevzunun da üzerini örtecek ama izi kalacak bizde… Bizden sonrası mı! Hiç bilmiyorum…

Şişli’de bir apartıman

Yoksa eğer hâlin yaman

Nikel kübik mobilyalar

Duvarda yağlı boyalar

İki tane otomobil

Biri açık, biri değil

Aşçı, uşak, hizmetliler

Dolu mutfak, dolu kiler

Hanım gider, sen gidersin

Gündüzleri çaydan çaya

Gece olur, davetlisin

Ya dineye ya baloya

Hey!

Lüküs hayat

lüküs hayat

Bak keyfine yan gel de yat

Ne ömür şey

Oh ne rahat

Yoktur eşin lüküs hayat